Βλέπετε 31–45 από 802 αποτελέσματα

Non Fiction

Ευγένιος Δ.Ματθιόπουλος

Για πρώτη φορά παρουσιάζεται η ιστορία της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών κατά τα κρίσιμα χρόνια της Απριλιανής Δικτατορίας και της Μεταπολίτευσης: 1967-1975.
Αναλύονται κριτικά ο ιδιαίτερος θεσμικός και εκπαιδευτικός ρόλο της Σχολής, η δομή των σπουδών της, καθώς και τα αισθητικά πρότυπά της σε σχέση τόσο με τον κόσμο της τέχνης στην Ελλάδα, όσο και με τον τότε διεθνή ορίζοντα της σύγχρονης τέχνης. Αναδεικνύονται συνθετικά οι ιδεολογικές και τεχνοτροπικές αντιλήψεις των καθηγητών Σχολής και ο καθοριστικός ρόλος τους στη διαμόρφωση των καλλιτεχνικών αντιλήψεων των μαθητών τους. Παρουσιάζονται επίσης τα ιδιαίτερα κοινωνικά και μορφωτικά χαρακτηριστικά των σπουδαστών και σπουδαστριών αλλά και οι σχέσεις, οι νοοτροπίες, το ήθος και το έθος της αλληλεπίδρασής τους που συνιστούσαν εκείνη τη μοναδική δημιουργική ατμόσφαιρα της Σχολής ως ετεροτοπία απόκλισης.
Ανασυστήνεται αφενός η στάση των καθηγητών της Σχολής απέναντι στη Δικτατορία, αφετέρου η ροή των συμβάντων που οδήγησαν στην αφύπνιση του Συλλόγου των Σπουδαστών της το 1972 και στη μαζική συμμετοχή τους στην κλιμάκωση των φοιτητικών κινητοποιήσεων ενάντια στο καθεστώς, που κορυφώθηκαν με την Κατάληψη του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973.
Μέσα από τις αφηγήσεις τους αποκαλύπτεται πως στην απόφαση για την Κατάληψη είχε πρωτοστατήσει δυναμικά ομάδα σπουδαστών και σπουδαστριών της Σχολής, καθώς και ότι τόσο ο Ραδιοφωνικός Σταθμός, όσο και το Ιατρείο του Πολυτεχνείου οργανώθηκαν και λειτούργησαν αρχικά με δικές τους πρωτοβουλίες από τις πρώτες ώρες της Κατάληψης. Περιγράφονται επίσης όσα διαδραματίστηκαν κατά τις τρεις ημέρες της εξέγερσης στο δωρικό περιστύλιο της Σχολής και τεκμηριώνονται οι διώξεις και φυλακίσεις σπουδαστών της κατά την περίοδο της Χούντας του Ιωαννίδη, καθώς και η «ανεξιχνίαστη» δολοφονία του Γιάννη Καΐλη.
Τέλος, παρουσιάζεται το πώς μέσα στην αλληλουχία των ραγδαίων γεγονότων της Μεταπολίτευσης το φοιτητικό κίνημα της Σχολής ήρθε σε ρήξη με τους καθηγητές της, η οποία οδήγησε στη ριζική αναδόμηση των σπουδών της.

28.89

Βιογραφία - Μαρτυρίες

Όσκαρ

Παναγιώτης Τιμογιαννάκης

Ιστορία, αναλύσεις, παρασκήνια, κριτικές…
τα πάντα για τα Όσκαρ μέσα από τη σπουδαία πένα του Παναγιώτη Τιμογιαννάκη, του μοναδικού Έλληνα που έχει παρευρεθεί 21 φορές στην απονομή της Ακαδημίας!
Τα Όσκαρ δεν είναι απλώς βραβεία. Είναι ιστορία, πολιτική, αισθητική, παρασκήνιο, σύγκρουση ιδεών και, πρωτίστως, κινηματογράφος. Ο Παναγιώτης Τιμογιαννάκης στο βιβλίο αυτό ξετυλίγει, με γνώση και καθαρή ματιά, το νήμα του πιο εμβληματικού θεσμού της έβδομης τέχνης: από τη γέννησή του και τις μεταμορφώσεις του μέχρι τον τρόπο που κρίνονται οι κατηγορίες, τις λεπτές ισορροπίες των ψηφοφοριών και τα κριτήρια που καθορίζουν τη νίκη ή την ήττα. Με αναλύσεις που φωτίζουν τη σκηνοθεσία, τις ερμηνείες, το σενάριο, το μοντάζ, τη μουσική και όλες τις δημιουργικές συνιστώσες μιας ταινίας, το βιβλίο λειτουργεί ταυτόχρονα ως πολύτιμος οδηγός κατανόησης και ως ένα ταξίδι αγάπης προς το σινεμά.

21.00

Επιστήμες

Extraterrestrial

Άβι Λεμπ

H πρώτη ένδειξη εξωγήινης ζωής.

Ο κορυφαίος αστρονόμος του Χάρβαρντ παρουσιάζει τη θεωρία του σύμφωνα με την οποία ένα εξωγήινο αντικείμενο υψηλής τεχνολογίας από ένα μακρινό άστρο επισκέφθηκε πρόσφατα το ηλιακό μας σύστημα. Στα τέλη του 2017, επιστήμονες στο αστεροσκοπείο της Χαβάης παρατήρησαν φευγαλέα ένα αντικείμενο να διασχίζει το εσωτερικό ηλιακό μας σύστημα, κινούμενο με τέτοια ταχύτητα ώστε να μπορεί να έχει προέλθει μόνο από ένα μακρινό άστρο. Ο Άβι Λεμπ, τότε Πρόεδρος του Τμήματος Αστρονομίας του Χάρβαρντ, έδειξε ότι δεν ήταν αστεροειδής: κινούνταν υπερβολικά γρήγορα διαγράφοντας, μια ακανόνιστη τροχιά, και πίσω του δεν άφηνε θραύσματα ή ίχνη αερίων. Μία μόνο εξήγηση μπορούσε να δοθεί: ήταν ένα τεχνολογικό αντικείμενο κατασκευασμένο από έναν μακρινό εξωγήινο πολιτισμό. Στο “Extraterrestrial”, ο Λεμπ αφηγείται τη συναρπαστική ιστορία του πρώτου διαστρικού επισκέπτη που εντοπίστηκε στο ηλιακό μας σύστημα. Περιγράφει την θεωρία του και τις βαθιές συνέπειές της για την επιστήμη, τη θρησκεία, και το μέλλον του είδους μας αλλά και του πλανήτη μας. Ένα απίστευτο ταξίδι στις εσχατιές της επιστήμης, του χωροχρόνου και της ανθρώπινης φαντασίας. Το “Extraterrestrial” καλεί τους αναγνώστες να στοχεύσουν στα άστρα -και να δουν με κριτική ματιά τι κρύβεται ανάμεσά τους, όσο παράξενο κι αν φαίνεται αυτό. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

22.00

Φάνης Τσοκανάς, Χρήστος Σωτηρακόπουλος

Όταν ξεκινούσε το Παγκόσμιο Κύπελλο, το 1930, ποιος μπορούσε να φανταστεί πως περίπου έναν αιώνα αργότερα θα είχε εξελιχθεί στο απόλυτο ποδοσφαιρικό «ραντεβού» και πως η ιδέα εκείνη θα έχει χαρίσει τόσες συγκινήσεις σε κάθε γωνιά του πλανήτη; Κάποιοι διάβασαν γι’ αυτές, άλλοι τις είδαν στην τηλεόραση, οι πιο τυχεροί τις έζησαν ως θεατές στις εξέδρες… οι πραγματικά ευλογημένοι «έγραψαν» τις σελίδες στο βιβλίο της ιστορίας της διοργάνωσης, ως πρωταγωνιστές. Το βιβλίο αυτό και οι συγγραφείς του στόχευσαν σε αυτή την τελευταία κατηγορία, αφήνοντας πολλούς από αυτούς που «σήκωσαν» το εμβληματικό τρόπαιο του Παγκοσμίου Κυπέλλου να ανοίξουν το κουτί των αναμνήσεών τους, παράλληλα με όσους αποπειράθηκαν να το αγγίξουν αλλά δεν τα κατάφεραν. Συνολικά, 45 άνθρωποι μοιράστηκαν τις ιστορίες τους πίσω από το τρόπαιο. Ακριβώς όπως το λέει ο τίτλος του βιβλίου και ακριβώς ό,τι δείχνει η φωτογραφία στο εξώφυλλό του, με πολλά χέρια γύρω από το τρόπαιο να προσπαθούν να το αγγίξουν. Κάποια το βίωσαν. Κάποια άλλα, όχι. Όλοι, όμως, όπως κι αν το έζησαν και σε όποια φάση της ζωής τους, είτε ως παιδιά είτε ως έφηβοι ή ενήλικες, ένιωσαν τη μαγεία του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

16.70

Εντουάρντο Καντάβα

Τα Χαρτιά κοιμητήρια δεν είναι ένα έργο παραδοσιακής ιστορίας της τέχνης ούτε λογοτεχνικής θεωρίας. Δεν είναι ούτε μια ιστορία των ιδεών, με την αυστηρή έννοια, παρά τον πλούτο ιδεών που αποτυπώνει. Αξιοποιώντας, ωστόσο, όλες αυτές τις μεθόδους και προσεγγίσεις, εξετάζει τη θεαματική έκρηξη εικόνων κατά την τελευταία εικοσαετία ώστε να πραγματευτεί, περαιτέρω, όχι απλώς κάποιες συγκεκριμένες εικόνες αλλά τον ρόλο και τη θέση των εικόνων αυτών στην καθημερινή μας ζωή. Με αναφορές στο έργο του Ναντάρ, του Ρολάν Μπαρτ, του Λήον Γκόλουμπ, της Νάνσυ Σπέρο, του Φάζαλ Σέικ, της Σούζαν Μεϊσέλας και άλλων, χαράζει διαφορετικές στρατηγικές ανάγνωσης που, με αφετηρία την πεποίθηση ότι το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον πάντοτε αλληλοδιαπλέκονται, συναποτελούν ένα εγχειρίδιο για την κατανόηση του οπτικού υλικού τον 21ο αιώνα.

Τα έξι δοκίμια του βιβλίου έχουν γραφεί με την πεποίθηση ότι εκείνο που απαιτείται να αντιπαραταχθεί στην ταχύτητα με την οποία σήμερα παράγονται, διανέμονται και αποθηκεύονται οι εικόνες, παρά τον παροδικό και φευγαλέο χαρακτήρα τους, είναι τρόποι ανάγνωσης οι οποίοι υπομονετικά αναδομούν τη γενεαλογία και τα δίκτυα σχέσεων που διέπουν τους πληθυντικούς κόσμους των εικόνων. Από κοινού, τα δοκίμια εξετάζουν το μεταβαλλόμενο καθεστώς των εικόνων όχι μόνο σήμερα και στο μέλλον, αλλά και στο παρελθόν. Ασχολούνται με την εικόνα θεωρώντας την ως ερώτημα και όχι ως κάτι αυτονόητο.

35.00

Βιογραφία - Μαρτυρίες

Περαστικός από το Ρέκιαβικ

Κώστας Βρεττάκος

Ένα ελεύθερο ταξίδι μέσα στη μνήμη με αφορμή απρόβλεπτες ματαιώσεις πτήσεων και ατέλειωτες καθυστερήσεις στα αεροδρόμια της Ευρώπης. Μια περιπαικτική ματιά, όχι πάντα ευχάριστη, πάνω σε γεγονότα των τελευταίων εξήντα χρόνων με τη μορφή μιας επιστολής που κινείται σαν εκκρεμές ανάμεσα στο τότε και το τώρα, έχοντας σαν οδηγό τις ακραίες εμμονές ενός ανθρώπου που βρίσκεται στα πρόθυρα της επαγγελματικής αποστρατείας. Πρόσωπα υπαρκτά, μπλέκονται συχνά με τα φανταστικά, αυθαδιάζουν και διεκδικούν μια παρουσία αυθύπαρκτη, δίνοντας την εντύπωση ενός αυτοβιογραφικού χρονικού. Είναι φανερή η διάθεση του συγγραφέα να μνημονευτεί διακριτικά το πέρασμα αγαπημένων φίλων, που εξακολουθούν και σήμερα να τον συντροφεύουν, ή που έφυγαν πρόωρα.

19.00

Έκτωρ Κακναβάτος

Στο βιβλίο αυτό συγκεντρώνεται ένα πλήθος σύντομων κειμένων — σκέψεις, θέσεις, στοχασμοί, φιλοσοφία, αποφθέγματα, αφορισμοί και ορισμοί — του ποιητή Έκτορα Κακναβάτου για την ποίηση, τη γλώσσα και το λόγο, πάντα ποιητικώ τω τρόπω, που συνθέτουν εντέλει μια πλήρη κοσμοθεωρία.

Απόσπασμα

Η Ποίηση είναι διάλογος ανάμεσα στον ποιητή,σαν ένα εγώ, και στα «πράγματα», συστατικά του φυσικού, ιστορικοκοινωνικού = χωροχρονικού περιβάλλοντος.

Πραγματικότητα είναι η πολυπλοκότητα των χωροχρονικών σχέσεων ανάμεσα στα πράγματα, και η πραγματικότητα αυτή είναι αντιληπτή και περιγράψιμη ως φαινόμενο (φαινομενολογικώς), δηλαδή ως φάση μιας σταδιακής μορφογένεσης, είτε ωςπρόκληση για την αναζήτηση του λόγου ύπαρξης του όντος (μεταφυσική).

Η δυναμική του ποιητικού γεγονότος ξεπερνά ή έχει την τάση να υπερβεί τα πλαίσια του γλωσσικού συστήματος.

Η Ποίηση αναπτύσσεται και ως κίνηση στους χώρους μιας ιδιωτικής ουτοπίας.

Βιολογικό σύνδρομο ποιας κατάστασης του υποκειμένου να είναι η Ποίηση…

Το θέμα της επισήμανσης κάποιας « σχέσης » ανάμεσα στα Μαθηματικά και την Ποίηση θα μπορούσε να τεθεί, ίσως μόνο στην περίπτωση που θα αποδεχτούμε τη συνεκτίμηση των ρόλων αυτών των πυλώνων του πνεύματος — με τα Μαθηματικά επέκεινα της λογοσματικής εκδοχής τους και την Ποίηση πέρα από την εκφυλιστική, μαυλιστική της στιχοπλασία — στην αναζήτηση στοιχειώδους συνστώσας (ή συνιστωσών) του γίγνεσθαι.

9.79

Βιογραφία - Μαρτυρίες

Ιστορία της ζωής μου

Τζάκομο Καζανόβα

“Οι αισθησιακές απολαύσεις ήταν το πρώτο μου μέλημα σ’ όλη μου τη ζωή, για μένα τίποτα δεν ήταν πιο σημαντικό. Αισθανόμουν γεννημένος για το άλλο φύλο, γι’ αυτό και πάντοτε το αγάπησα και, όσο μου ήταν δυνατό, φρόντισα να μ’ αγαπήσει. Παράφορα αγάπησα και το καλό φαγητό και κυνήγησα με πάθος όλα τα αντικείμενα που έχουν προορισμό να κινούν την περιέργεια”. (. . .) “Οι αφηγήσεις των περιπετειών του – ερωτικών και άλλων – είχαν ήδη γίνει μύθος όσο ζούσε και αποτελούσαν το διαβατήριό του στις αυλές και στα σαλόνια. Αυτές κατέγραψε στο τέλος της ζωής του στα γαλλικά, όταν, γέρος πια, δούλευε σαν βιβλιοθηκάριος σ’ έναν πύργο της Βοημίας. Ο Καζανόβα αναπολεί, αρνούμενος να προβάλει στη ζωή τη σκιά της παρακμής του. “Μου αρέσει υπερβολικά να βρίσκομαι μέσα σε έναν σκοτεινό θάλαμο και να βλέπω το φως μέσα από ένα παράθυρο ανοιχτό σ’ έναν απέραντο ορίζοντα”. (. . .)

18.57

Χλόη Κολύρη

Ο τρόπος που κατανοούμε το γήρας είναι πολύ διαφορετικός από τον τρόπο που το βιώνουμε οι ίδιοι όταν γεράσουμε, κι αυτή η διάσταση υπάρχει σε όλους τους πολιτισμούς και σε όλες τις ιστορικές περιόδους. Το γήρας καθίσταται, εκ των πραγμάτων, ένα είδος κριτηρίου για κάθε κουλτούρα και κάθε εποχή, ιδιαίτερα ενεργό στη σημερινή κοινωνική οργάνωση. Ο όρος «νέο γήρας» αναδύεται μέσα από τα κείμενα του βιβλίου αυτού στηριγμένος στην πολύπλευρη προσέγγιση της φιλοσοφίας, της ψυχανάλυσης, της τέχνης και της ιστορίας. Η καρδιά του βιβλίου, όμως, είναι τα βιώματα και οι εμπειρίες όσων σήμερα ζούμε το γήρας και όσων το έζησαν πριν από εμάς. Γι’ αυτό και είναι ένα βιβλίο πολιτικό, διότι μιλάει για όσες αλλαγές είναι αναγκαίες για να αποσυρθούν η καταπίεση, ο ετεροπροσδιορισμός και οι εξαιρέσεις που ασκούνται στους ηλικιωμένους και στις ηλικιωμένες, και μάλιστα με διαφορετικό τρόπο για κάθε πλευρά. Η κοινωνική αντίληψη και πρόνοια επανασχεδιάζεται, η επιστημολογία αναδιαρθρώνεται, η γηριατρική ακολουθεί νέα μονοπάτια, στο βιβλίο όμως αυτό η Χλόη Κολύρη υποστηρίζει ότι χρειάζεται κάτι πολύ σημαντικότερο, κάτι που θα επηρεάσει το πεπρωμένο του είδους μας, εν μέσω όλων των άλλων οντοτήτων.
Πολλοί γέροι και γριές δείχνουν τον δρόμο σε αυτό το ταξίδι: Σπινόζα, Χέλντερλιν, Φρόυντ, Λακάν, Φέρεντσι, Ντε Μπoβουάρ, Λυς Ιριγκαρέ, Μπάτλερ, Xιροσίγκε, Μιχαήλ-Άγγελος, Άρεντ κ.ά. Γιατί οι τυχεροί γερνάνε…

9.70

Γιάννης Κτενάς

Whataboutism γενεαλογική υπονόμευση κατασκευασιοκρατία

Τα τελευταία χρόνια, οι συγκρούσεις περί αλήθειας και επιστήμης καταλαμβάνουν όλο και πιο κεντρική θέση στις κοινωνικοπολιτικές συζητήσεις. Πολύ συχνά, δεν διαφωνούμε μόνο για το τι πρέπει να κάνουμε με βάση μια κοινή δεξαμενή γεγονότων· διαφωνούμε για το τι ακριβώς συνιστά γεγονός. Με άλλα λόγια, οι κοινωνικές και πολιτικές αντιπαραθέσεις για ζητήματα όπως το φύλο, το κλίμα, η υγεία ή η διατροφή δεν συνιστούν απλώς πολέμους θέσεων ή αξιών, αλλά και πολέμους για την αλήθεια. Στον βαθμό όμως που η σχέση μας με την εξειδικευμένη γνώση καθίσταται μέρος της πολιτικής διαμάχης, γίνεται πιο δυναμική, λιγότερο δεδομένη και περισσότερο αβέβαιη. Το βιβλίο εξετάζει τρία κοινωνικά φαινόμενα που, ως επιχειρηματολογικές στρατηγικές, αξιοποιούνται πλέον σήμερα λίγο-πολύ απ’ όλους και όλες ανεξαρτήτως πολιτικού στρατοπέδου, συμμετέχοντας έτσι στην “επιστημολογική στροφή” της πολιτικής: το whataboutism, δηλαδή τη μομφή ότι ο αντίπαλός μας δεν εφαρμόζει σε όλες τις περιπτώσεις τις ίδιες γενικές αρχές· τη γενεαλογική υπονόμευση, δηλαδή την ιδέα ότι, αναδεικνύοντας τα συμφέροντα και τους μηχανισμούς που υπάρχουν πίσω από μια θεωρία ή άποψη, είμαστε σε θέση να την αμφισβητήσουμε· και τέλος την κατασκευασιοκρατία, δηλαδή την πεποίθηση ότι η πραγματικότητα, η γνώση μας γι’ αυτήν ή τουλάχιστον ορισμένες ουσιώδεις πλευρές τους συγκροτούνται μέσα από ένα σύνολο κοινωνικών πρακτικών και αναπαραστάσεων. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

17.00

Εντουάρντο Γκαλεάνο

Όταν ήταν παιδί, ο Galeano ήθελε να γίνει ποδοσφαιριστής, αλλά έπαιζε καλά, και μάλιστα πολύ καλά, μόνο στα όνειρά του. Γράφοντας αυτό το βιβλίο, θέλησε να κάνει με τα χέρια του αυτό που δεν μπόρεσε ποτέ να κάνει με τα πόδια του.
Πιάνει την ιστορία του ποδοσφαίρου από τις απαρχές του, μας μιλάει για τους κύριους πρωταγωνιστές του, για το γήπεδο, τους παίχτες και τους οπαδούς, για τις διοικήσεις, τις εφημερίδες και την τηλεόραση, για την εξέλιξη και την εξάπλωση του παιχνιδιού, τους κανόνες του, τις ιδιαιτερότητές του, τη χειραγώγησή του από τα οικονομικά συμφέροντα, τον εκφυλισμό του ενίοτε από τη σκοπιμότητα, το πέρασμά του από την εποχή της αθωότητας στη βιομηχανία του θεάματος.
Σε αυτή την ποδοσφαιρική βίβλο, ο Galeano περιγράφει ολοζώντανα γκολ και φάσεις που έμειναν στην ιστορία, κάνει ντρίπλες ρίχνοντας πού και πού την μπάλα στην πολιτική και σκαλίζει την ψυχολογία του ανθρώπινου μωσαϊκού του αθλήματος.

Έγραψα Το ποδόσφαιρο στη σκιά και στο φως για να προσηλυτίσω τους άπιστους. Θέλησα να βοηθήσω τους φανατικούς της ανάγνωσης να μη φοβούνται το ποδόσφαιρο και τους φανατικούς του ποδοσφαίρου να τους φύγει ο φόβος για τα βιβλία. Τίποτα περισσότερο δεν είχα κατά νου. (Απόσπασμα από το βιβλίο)

16.60

Σάιμον Κρίτσλεϊ

Το ποδόσφαιρο έχει να κάνει µε πάρα πολλά πράγµατα. Τη µνήµη, την ιστορία, τον τόπο, την κοινωνική τάξη, το φύλο (κυρίως το αρσενικό, αλλά ολοένα και περισσότερο και το θηλυκό), την ταυτότητα, την οικογένεια, την κοινότητα, το έθνος. Κι ενώ είναι υπόθεση συλλογική, σοσιαλιστική σχεδόν στην ουσία της, ανθεί µέσα στην απληστία, στη διαφθορά, στον καπιταλισµό και στην απολυταρχία.

Ο φιλόσοφος Σάιµον Κρίτσλεϋ επιχειρεί να κατανοήσει όλα τα παραπάνω και να συγκροτήσει µια αισθητική, ακόµη και µία ποιητική του ποδοσφαίρου, να καταδείξει τι είναι όµορφο σ’ αυτό το όµορφο παιχνίδι. Και να περιγράψει το πώς, παρακολουθώντας έναν αγώνα ποδοσφαίρου, ανακαλύπτουµε µια πολύ ειδική διάσταση του χρόνου, πώς η µαγεία του αποτρέπει τη λήθη, πώς εµείς οι θεατές συµµετέχουµε στο παιχνίδι.

9.90

Τάσος Τέλλογλου

Ιστορίες ενός εμμονικού

Οι ιστορίες του βιβλίου δεν προέκυψαν κατά τύχη. Πριν από χρόνια άρχισα να γράφω πορτρέτα των πηγών μου. Καλύπτουν ορισμένα μεγάλα κομμάτια της επαγγελματικής μου διαδρομής και δύο «προϋποθέσεις» της: Τη γενεαλογία μου και την περίοδο της Μεταπολίτευσης που διαμόρφωσε την προσωπικότητά μου.
Γενικά, η ελληνική πατριδογνωσία έχει πλάκα, συχνά είναι γλυκόπικρη, μπορείς να την απολαμβάνεις με την απόσταση που σου δίνουν τα χρόνια και οι πυκνές συναντήσεις με χαρακτήρες που έχεις πρωτογνωρίσει πριν από δύο και τρεις δεκαετίες.

Η πρόεδρος αποφάσισε ότι οι αποδείξεις δεν της αρκούσαν για να δικάσει και διακόπτοντας διέταξε κρείσσονες αποδείξεις. Έπρεπε να έρθουν και άλλα στοιχεία. Στη συνέχεια έχασε τις αισθήσεις της και έπεσε ξερή. Ήταν τραγικό και ταυτόχρονα κωμικό. Μόλις λιποθύμησε, ακούστηκε μία φωνή: «Έναν γιατρό! Έναν γιατρό! Παρακαλώ έναν γιατρό!». Οι κατηγορούμενοι –όλοι γιατροί– πετάχτηκαν σαν ελατήρια από το εδώλιο, πέρασαν πλάι από το έδρανο του δικαστηρίου σαν χορεύτριες –ήταν όλοι άνδρες– και βρέθηκαν με τις γραβάτες τους να χαϊδεύουν το πρόσωπο της λιπόθυμης προέδρου, ξεχνώντας ότι σε διαφορετική περίπτωση θα μπορούσε να τους έχει καταδικάσει…(Απόσπασμα από το βιβλίο)

17.70

Γκάμπορ Ματέ, Γκόρντον Νιούφελντ

Γιατί οι γονείς επιβάλλεται να είναι πιο σημαντικοί από τους συνομήλικους.

Το πολυβραβευμένο βιβλίο “Μείνετε κοντά στα παιδιά σας” των Gabor Mate και Gordon Neufeld, αποτελεί μια επαναστατική προσέγγιση στη γονεϊκότητα, που αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τη σχέση γονέα-παιδιού στη σύγχρονη κοινωνία.
Αυτό το κλασικό και τόσο αναγκαίο σήμερα βιβλίο γονεϊκότητας φωτίζει μία από τις πιο παρεξηγημένες τάσεις της εποχής: πώς η επιρροή των συνομήλικων, που μεγεθύνεται από τη χρήση των social media και των video games, αντικαθιστά τον ρόλο των γονιών κι έχει επηρεάσει βαθιά τη σχέση τους με τα παιδιά τους.
Η γονεϊκότητα διαρκώς υπονομεύεται και σήμερα τείνει να εκλείψει. Τα παιδιά ακολουθούν το παράδειγμα των φίλων τους. Το να είναι «κουλ» γίνεται πιο σημαντικό από τις οικογενειακές αξίες. Οι παρέες διαμορφώνουν την ταυτότητα, τις συμπεριφορές και τον τρόπο που τα παιδιά βλέπουν τον κόσμο. Όμως αυτή η αλλαγή δεν είναι φυσική και μπορεί ν’ αποδειχθεί επικίνδυνη.
Στο “Μείνετε κοντά στα παιδιά σας”, ο Dr. Gabor Mate, διακεκριμένος ιατρός και συγγραφέας bestsellers, και ο Dr. Gordon Neufeld, κορυφαίος ψυχολόγος, αναλύουν τις βαθύτερες αιτίες αυτής της απομάκρυνσης και εξηγούν πώς οι γονείς μπορούν να κερδίσουν ξανά την εμπιστοσύνη και την αγάπη των παιδιών τους.
Ένα απαραίτητο ανάγνωσμα για κάθε γονέα, εκπαιδευτικό και επαγγελματία ψυχικής υγείας, το Μείνετε κοντά στα παιδιά σας αποτελεί οδηγό για μια βαθύτερη, ουσιαστικότερη και πιο υγιή σχέση με τα παιδιά – μια σχέση που θα τα βοηθήσει να αναπτυχθούν με ασφάλεια, αυτοπεποίθηση και συναισθηματική σταθερότητα.

21.95

Γκάμπορ Ματέ

Οι αιτίες και η θεραπεία της ΔΕΠΥ

Η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας θεωρείται συχνά μια καθαρά γενετική “ασθένεια”. Ο Gabor Mate διαφωνεί ριζικά. Στο βιβλίο Μυαλό σε διάσπαση, ο διεθνώς αναγνωρισμένος γιατρός ξεκαθαρίζει πως η ΔΕΠΥ συνδέεται στενά με το περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγαλώνουμε και προσφέρει ελπίδα σε παιδιά και ενήλικες. Αντλώντας από δεκαετίες κλινικής εμπειρίας –και από τη δική του προσωπική ιστορία του ανθρώπου που έχει διαγνωστεί με ΔΕΠΥ και του γονέα τριών παιδιών με την ίδια διάγνωση– ο Mate εξηγεί με μια βαθιά ανθρώπινη προσέγγιση:
– Γιατί τα εγκεφαλικά κυκλώματα που ρυθμίζουν την προσοχή και τα συναισθήματα μπορεί να μην αναπτυχθούν πλήρως στην πρώιμη παιδική ηλικία
– Πώς το στρες και το περιβάλλον επηρεάζουν βαθιά τη λειτουργία του εγκεφάλου
– Τι πραγματικά συμβαίνει στο μυαλό των παιδιών με ΔΕΠΥ
– Πως οι ενήλικες μπορούν να κατανοήσουν τις συμπεριφορές και τα συναισθήματά τους
– Γιατί η αλλαγή είναι δυνατή σε κάθε ηλικία και πώς μπορούμε να ενισχύσουμε αυτή τη διαδικασία σε παιδιά και ενήλικες.
Με επιστημονική τεκμηρίωση και κατανόηση της ανθρώπινης εμπειρίας, το Μυαλό σε διάσπαση ρίχνει νέο φως σε μια από τις πιο συχνές διαγνώσεις της εποχής μας. Ο Gabor Mate δίνει φωνή στις οδυνηρές πραγματικότητες της ΔΕΠΥ και στις επιπτώσεις της στη ζωή των παιδιών, καθώς και στην επαγγελματική και κοινωνική πορεία των ενηλίκων. Προχωρώντας πέρα από την έννοια της “γενετικής προδιάθεσης” στρέφει το βλέμμα σε όσα μπορούμε πραγματικά να επηρεάσουμε: το περιβάλλον, τη δυναμική της οικογένειας και τις επιλογές που διαμορφώνουν την ανάπτυξη ενός παιδιού.
Το Μυαλό σε διάσπαση είναι ένα εξαιρετικά χρήσιμο βιβλίο για γονείς και εκπαιδευτικούς και βαθιά μεταμορφωτικό για τα εκατομμύρια ενηλίκων που ζουν με τη ΔΕΠΥ σήμερα.

21.95