Βλέπετε 106–120 από 944 αποτελέσματα

Ξένη λογοτεχνία

Ξένη λογοτεχνία

Αθέατος Βίος

Νικολό Αμανίτι

Ο φόβος τελειώνει εκεί όπου αρχίζει η αλήθεια.
Η Μαρία Κριστίνα Πάλμα έχει μια φαινομενικά τέλεια ζωή: είναι όμορφη, πλούσια, διάσημη, ο κόσμος περιστρέφεται γύρω της.
Ώσπου, μια μέρα, λαμβάνει στο κινητό της ένα βίντεο που τα αλλάζει όλα. Στο παρελθόν της υπάρχει ένα μυστικό με το οποίο δεν έχει ποτέ αναμετρηθεί.
Ο Νικολό Αμανίτι ανατέμνει το μυαλό μιας γυναίκας, εξερευνά τους φόβους, τις εμμονές και τις ανείπωτες επιθυμίες της, σε ένα μυθιστόρημα που συνδυάζει τη ριψοκίνδυνη φαντασία, τον ψυχολογικό ρεαλισμό, την αίσθηση του τραγικού και τη γοητεία του παραδόξου.

Ο Νικολό Αμανίτι (1966) γεννήθηκε και ζει στη Ρώμη. Σπούδασε βιολογία και στη συνέχεια στράφηκε στη συγγραφή. Πρωτοεμφανίστηκε στη λογοτεχνία το 1994· έκτοτε έχει γράψει δέκα μυθιστορήματα, έχει συμμετάσχει σε συλλογές διηγημάτων, και σήμερα θεωρείται ένας από τους κορυφαίους Ιταλούς συγγραφείς. Βιβλία του έχουν μεταφερθεί στον κινηματογράφο από διεθνώς διακεκριμένους σκηνοθέτες, μεταξύ αυτών ο Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, ο Γκαμπριέλε Σαλβατόρες και ο Μάρκο Ρίζι. Ο ίδιος ο Αμανίτι δραστηριοποιείται επίσης ως σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε 44 γλώσσες.

19.00

Ξένη λογοτεχνία

Το μικρό εξάγωνο δωμάτιο

Γιόκο Ογκάουα

Μια νεαρή γυναίκα συναντάει στα αποδυτήρια ενός κολυμβητηρίου μια άγνωστη –παρουσία εντελώς συνηθισμένη και σιωπηλή–, που για κάποιο λόγο την εντυπωσιάζει. Την ξαναβρίσκει, μερικές μέρες αργότερα, να περπατάει στην πόλη συντροφιά με μια ηλικιωμένη κυρία. Αποφασίζει να τις ακολουθήσει. Μετά από ώρα, καταλήγουν σ’ ένα εγκαταλελειμμένο συγκρότημα κτιρίων και πηγαίνουν στο γραφείο του επιστάτη. Τις βλέπει να κάθονται σε δυο καρέκλες, μοιάζουν κάτι να περιμένουν. Τι; Tη σειρά τους για να μπουν σε μια μεγάλη λυόμενη ντουλάπα, στο «μικρό εξάγωνο δωμάτιο», το δωμάτιο των αφηγήσεων. Εκεί που μπαίνει κανείς και αφηγείται μια ιστορία κοιτάζοντας τον εαυτό του στον καθρέφτη. Εκεί που μπορεί να πει δυνατά ακόμα και πράγματα που δεν έχει ομολογήσει ποτέ και σε κανέναν, ιστορίες του παρελθόντος ως όνειρα του μέλλοντος, να αφηγηθεί στον εαυτό του την πραγματικότητα ως φαντασία και να γίνει, έτσι, η μνήμη του μυθοπλασία του εαυτού.

Το “Μικρό εξάγωνο δωμάτιο”, γραμμένο το 1994, είναι μια ιστορία ενδοσκόπησης, παράξενη και διεισδυτική, που φωτίζει, σ’ ένα «άνοιγμα» του χρόνου, σαν το εφήμερο εξάγωνο δωμάτιο, το πιο μύχιο κομμάτι του «εγώ».

 

7.90

Ξένη λογοτεχνία

Οι παραδόσεις της χώρας

Ίντιθ Γουόρτον

Η Άντιν Σπραγκ είναι πανέμορφη – όλοι θα συμφωνούσαν. Τι νόημα έχει όμως η ομορφιά αν κανείς δεν σε βλέπει;
Οι Σπραγκ εγκατέλειψαν τις μεσοδυτικές πολιτείες αναζητώντας μια λαμπερή ζωή για την κόρη τους. Τώρα, κλεισμένοι σε ένα χρυσοποίκιλτο ξενοδοχείο στο κέντρο της πόλης, που με το ζόρι μπορούν να πληρώσουν, αρχίζουν να φοβούνται ότι η μετακόμισή τους στη μεγάλη πόλη ήταν άσκοπη. Αλλά η Άντιν είναι αποφασισμένη. Και η Άντιν πάντα πετυχαίνει ό,τι βάλει στον νου της. Ακολουθεί μια μεθοδική αναρρίχηση στην κορυφή της υψηλής κοινωνίας των αρχών του 20ού αιώνα. Περισσότερο από έναν αιώνα μετά την αρχική έκδοσή του, το αριστούργημα του 1913 παραμένει μια ανεπανάληπτη προσωπογραφία μιας από τις πιο αξιομνημόνευτες, αμφιλεγόμενες αντιηρωίδες της αμερικανικής λογοτεχνίας.

21.00

Τζ.Μ.Κούτσι

Οκτώ ιστορίες γραμμένες με τη μαεστρία του νομπελίστα J.M. Coetzee.

Οκτώ ιστορίες για την αγάπη, τον θάνατο, τα γηρατειά, τη σχέση μας με τους άλλους ανθρώπους, τα ζώα, τον κόσμο.

Τα διηγήματα, σε κάποια από τα οποία οι αφοσιωμένοι αναγνώστες του J. M. Coetzee θα αναγνωρίσουν μια αγαπημένη ηρωίδα του, την Ελίζαμπεθ Κοστέλο, εκπλήσσουν με την ικανότητά τους να μας αναστατώνουν και να μας κάνουν να συλλογιστούμε τις προκλήσεις που μοιραζόμαστε και οι οποίες υπερβαίνουν το ατομικό.

Ένα σκυλί που γαβγίζει σε μια καγκελόπορτα, μια ερωτική απιστία, μια γυναίκα που θέλει να γεράσει με τον δικό της τρόπο – καθένα από τα οκτώ διηγήματα μας ανατοποθετεί μπροστά στη δική μας πραγματικότητα. Κι όλα μαζί μας προτείνουν να ξανασκεφτούμε τις συνέπειες των καθημερινών μας αποφάσεων, την ηθική της σχέσης μας με τον κόσμο, την ικανότητά μας να κατανοούμε άλλα πλάσματα και να συνυπάρχουμε μαζί τους με υπευθυνότητα.

12.20

Ξένη λογοτεχνία

Πλάνη

Γιούρι Φέλσεν

Το σπουδαίο έργο του συγγραφέα που τον αποκαλούσαν «Ρώσο Προυστ» (The Guardian), του Γιούρι Φέλσεν (Αγία Πετρούπολη 1894 – Άουσβιτς 1943). Έρωτας και αυταπάτη σε ένα μυθιστόρημα που, παρά τη φήμη του στην εποχή του, είχε χαθεί για χρόνια, από τότε που ο Φέλσεν έπεσε θύμα του Ολοκαυτώματος.
Στο Παρίσι του μεσοπολέμου, όπου έχουν καταφύγει πολλοί Ρώσοι αυτοεξόριστοι, ένας νεαρός Ρώσος γνωρίζει μια γοητευτική συμπατριώτισσά του, τη Λιόλια, στην οποία προσκολλάται με εμμονή. Την αναζητά διαρκώς και ερμηνεύει με τον δικό του τρόπο κάθε της βλέμμα, κάθε λέξη, κάθε κίνηση. Εκείνη, από την άλλη, άλλοτε τρυφερή μαζί, άλλοτε ψυχρή, άλλοτε παρέα με κάποιον κοινό του φίλο, τον κάνει να φλέγεται από πάθος και ζήλια.
«Αληθινή λογοτεχνία, καθαρή και έντιμη» έχει πει ο Β . Ναμπόκοφ για το βιβλίο.

17.00

Σιμόν ντε Μποβουάρ

H Simone de Beauvoir περιγράφει τα παιδικά της χρόνια σε μια αστική γαλλική οικογένεια, την εφηβική της επανάσταση ενάντια στις συμβατικές προσδοκίες της τάξης της, και την προσπάθειά της να τραβήξει τον δικό της δρόμο, με μια πνευματική και υπαρξιακή φιλοδοξία πάρα πολύ σπάνια για κοπέλα της δεκαετίας του ’20.
Απεικονίζει ζωηρά τις φιλίες της, τους έρωτές της, τους μέντορές της, και την αρχή της πιο σημαντικής σχέσης της ζωής της, με τον συμφοιτητή της Ζαν Πολ Σαρτρ, με φόντο μια πολιτικά θυελλώδη εποχή.Τα απομνημονεύματα της Simone de Beauvoir είναι γραμμένα με χάρη κι έχουν μια ξεχωριστή γοητεία, καθώς καταγράφουν τις συναισθηματικές και πνευματικές ανησυχίες αλλά και προβληματισμούς μιας συναρπαστικής γυναίκας.
TimeΠρόκειται για ένα βιβλίο που δεν θα αφήσει κανέναν αδιάφορο και κανέναν δεν θα επηρεάσει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.
New York Times

24.40

Ξένη λογοτεχνία

Σάρκα

Ντέιβιντ Σόλοϊ

Ένα αγόρι που αποξενώνεται. Ένας άντρας που αγωνίζεται να ανήκει. Μια ζωή που εκτροχιάζεται από την απρόβλεπτη δύναμη της μοίρας.

Ο Ίστβαν μεγαλώνει στην Ουγγαρία, ντροπαλός και απομονωμένος, ξένος ανάμεσα στους συνομηλίκους του και στη μητέρα του. Μια σειρά γεγονότων τον απομακρύνει από την παιδική του ηλικία και τον εαυτό του, οδηγώντας τον σε μια ζωή καθορισμένη από την καλοσύνη –ή την ιδιοτέλεια– των αγνώστων. Καθώς τα χρόνια περνούν, ο Ίστβαν παλεύει να βρει τη θέση του σε έναν κόσμο που αλλάζει, σημαδεμένος από τραύματα που δεν έχουν επουλωθεί και από ρόλους που δεν επέλεξε.

Το ΣΑΡΚΑ είναι ένα συγκλονιστικό πορτρέτο ενός άντρα σε σύγκρουση με τον εαυτό του και την εποχή του. Με ύφος λιτό αλλά βαθιά συναισθηματικό, το μυθιστόρημα χαρτογραφεί τις λεπτές γραμμές της απώλειας, της αποξένωσης και της ελπίδας, μέσα σε μια Ευρώπη που μεταμορφώνεται. Ένα έργο για την ανθρώπινη ανθεκτικότητα, την εύθραυστη ταυτότητα και την αδιάκοπη αναζήτηση του ανήκειν.

Ο εξαιρετικά χαρισματικός Ντέιβιντ Σόλοϊ προσφέρει ακατέργαστες σκηνές από μια μοναχική ζωή που ξεκινά από το τίποτα και φτάνει στην επιτυχία… Η απλότητά του είναι, όπως του Χέμινγουεϊ, ουσιαστική και επιδραστική.
—The New York Times Book Review

Σε υπνωτίζει… Παρακολουθούμε τον Ίστβαν να κινείται στον κόσμο σαν ένα μισοάγριο ζώο, ανήμπορος απέναντι στα ένστικτά του, τρομακτικός και ταυτόχρονα παράξενα αξιολύπητος.
—Wall Street Journal

16.60

Ξένη λογοτεχνία

Ο θάνατος στη Βενετία

Τόμας Μαν

Ο καταξιωμένος συγγραφέας Γουσταύος φον Άσενμπαχ ταξιδεύει στη Βενετία, όπου θα συναντήσει έναν έφηβο ίδιο άγγελο, τον Τάτζιο, που διαμένει με την οικογένειά του στο ίδιο ξενοδοχείο. Ο Άσενμπαχ αποκτά μια εμμονή μαζί του. Έρωτας; Πόθος; Επιθυμία για το άπιαστο, για το ιδανικό, την ιδεώδη, πλατωνική ομορφιά που φαίνεται να ενσαρκώνει ο Τάτζιο, στο πρόσωπο και στη μορφή του οποίου ο Άσενμπαχ νιώθει να δικαιώνεται ο προσωπικός του αγώνας για το Ωραίο; Την ίδια στιγμή, μια ακαθόριστη επιδημία πλανιέται πάνω από την υγρή, ζεστή Βενετία την οποία οι Αρχές ραντίζουν με απολυμαντικό. Ο Άσενμπαχ αρνείται να εγκαταλείψει την άρρωστη, θέλοντας μόνο να κοιτά ως το τέλος αυτόν τον άγγελο της ομορφιάς.
Στοχαστική αλλά και γεμάτη πάθος, η νουβέλα αυτή του Τόμας Μαν έχει περάσει στη σφαίρα του θρύλου για την τόσο γλαφυρή αποτύπωση της ανεκπλήρωτης ερωτικής επιθυμίας, για την εναγώνια αναζήτηση της ομορφιάς στη ζωή, για την τόσο δραστική συγχώνευση πλοκής και εσωτερικής περιπέτειας. Με γραφή που στιγμές φέρει τη δυναμική του θρησκευτικού οράματος, Ο θάνατος στη Βενετία είναι ακόμα μια πυκνή σπουδή πάνω στη φθορά και στον αέναο, αθόρυβο εναγκαλισμό ζωής και θανάτου.

Στην παρούσα έκδοση περιλαμβάνονται ένα δοκίμιο του Χέρμαν Κούρτσκε πάνω στη διαχρονική σημασία του έργου, καθώς και δύο κείμενα αναφορικά με τη διάσημη κινηματογραφική μεταφορά του έργου από τον Λουκίνο Βισκόντι και τον συσχετισμό του με τον Γκούσταφ Μάλερ, ως συνθέτη αλλά και ως προσωπικό φίλο του συγγραφέα, το πρώτο της μεταφράστριας Μαρίας Τοπάλη και το δεύτερο του υπεύθυνου σειράς Ηλία Μαγκλίνη.

9.90

Ξένη λογοτεχνία

Τόνιο Κραίγκερ

Τόμας Μαν

Από παιδί ο Τόνιο Κραίγκερ ξέρει ότι είναι διαφορετικός. Ξέρει πως, όσο και να το θέλει, δεν ανήκει στον νοικοκυρεμένο και ευπρεπή κόσμο του αξιοσέβαστου πατέρα του, ούτε στον χαρούμενο και φωτεινό κόσμο των συμμαθητών του που αγαπούν τις χοροεσπερίδες και τα εικονογραφημένα βιβλία με τα άλογα. Μεγαλώνοντας, θα υπακούσει στο σκοτεινό κάλεσμα της τέχνης και της απομόνωσης που αυτή απαιτεί. Ωστόσο, η μελαγχολική λαχτάρα του για την απλή, τίμια κι αβασάνιστη ζωή του αστού θα συνεχίσει να καίει μέσα του. Και κάπου εκεί, στο χάσμα ανάμεσα στους δύο κόσμους, θα γεννηθεί η δημιουργία.

Θαυμάζω τους περήφανους και τους ψυχρούς, αυτούς που τολμούν να πλανηθούν στα μονοπάτια της μεγάλης, της δαιμονικής ομορφιάς, περιφρονώντας τον «άνθρωπο», αλλά δεν τους ζηλεύω. Γιατί αν υπάρχει κάτι ικανό να μεταμορφώσει έναν λόγιο σε ποιητή, είναι ακριβώς αυτή η τόσο αστική αγάπη μου για καθετί ανθρώπινο, ζωντανό και συνηθισμένο. Η ζεστασιά, η καλοσύνη, το χιούμορ απ’ αυτήν την αγάπη πηγάζουν, και μου φαίνεται μάλιστα πως ίσως αυτή είναι η αγάπη που, κατά τας Γραφάς, ακόμα κι αν μιλάς όλες τις γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων, χωρίς αυτήν δεν είσαι παρά χαλκός ηχών και κύμβαλον αλαλάζον.

14.00

Ξένη λογοτεχνία

Οντισιόν

Κέιτι Κιταμούρα

Μια γυναίκα, μια καθοριστική παράσταση. Ή δύο;

Ένα συναρπαστικό, αποσταθεροποιητικό μυθιστόρημα που μας κάνει να αναρωτηθούμε αν γνωρίζουμε πραγματικά τους ανθρώπους που αγαπάμε.

Δύο άνθρωποι συναντιούνται για μεσημεριανό σε ένα εστιατόριο του Μανχάταν. Αυτή είναι μια καταξιωμένη ηθοποιός που κάνει πρόβες για μια επερχόμενη πρεμιέρα. Αυτός είναι ελκυστικός, προβληματικός, νέος – αρκετά νέος για να είναι γιος της. Ποιος είναι αυτός για εκείνη και ποια είναι αυτή για εκείνον;

Σε αυτό το λαμπρά δομημένο μυθιστόρημα, δύο ανταγωνιστικές αφηγήσεις ξετυλίγονται, ξαναγράφοντας την αντίληψή μας για τους ρόλους που παίζουμε κάθε μέρα –σύντροφος, γονιός, δημιουργός, μούσα– και τις αλήθειες που κάθε παράσταση κρύβει, ειδικά από εκείνους που νομίζουν ότι μας γνωρίζουν πιο καλά.

Σφιχτοδεμένο και καθηλωτικό, το Οντισιόν, είναι η Katie Kitamura στα καλύτερά της.

 

Είπαν για το βιβλίο

Η πιο συναρπαστική μέχρι τώρα εξέταση της απάτης που είναι εγγενής στις ανθρώπινες σχέσεις… Λίγοι συγγραφείς έχουν καταφέρει να αποτυπώσουν το διαπροσωπικό θρίλερ καλύτερα από την Kitamura.

New York Times

Η Katie Kitamura είναι μια συγγραφέας με εκπληκτική δεξιοτεχνία, της οποίας τα μυθιστορήματα φαίνεται να επιτυγχάνουν πάντα δύο αντιφατικά αποτελέσματα: μια ευέλικτη, σαγηνευτική επιφάνεια, κάτω από την οποία σιγοβράζει το χάος των μυαλών και της καταπιεσμένης πραγματικότητας. Είναι πρωτότυπη, έχοντας δημιουργήσει ένα ολόκληρο δικό της είδος.

Rachel Kushner

Δεν έχετε διαβάσει ποτέ κάτι παρόμοιο με αυτό το υπέροχα ανησυχητικό βιβλίο. Το Οντισιόν αμφισβητεί τις προκαταλήψεις μας για τον έρωτα, την τέχνη και την ταυτότητα – και, με θαυμάσιο τρόπο, την ίδια μας την αντίληψη για το πώς πρέπει να εξελίσσεται ένα μυθιστόρημα. Αν όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή, η Kitamura μας υπενθυμίζει ότι δεν σταματάμε ποτέ να κάνουμε οντισιόν για τους ρόλους μας.

Herman Diaz

14.35

Ξένη λογοτεχνία

Στο night-club των συνειρμών

Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης

12.72

Ξένη λογοτεχνία

Συναίνεση

Βανέσα Σπρινγκορά

Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μετρονόμος το βιβλίο της Vanessa Springora Συναίνεση (Le Consentement). Η Συναίνεση είναι το πρώτο βιβλίο της Springora που κυκλοφόρησε το 2020 στη Γαλλία προκαλώντας βαθύ κοινωνικό και πολιτισμικό αντίκτυπο αφού πρόκειται για μια μαρτυρία στην οποία η συγγραφέας καταθέτει την εμπειρία της σεξουαλικής κακοποίησης που υπέστη στην εφηβεία της από τον διάσημο τότε συγγραφέα Gabriel Matzneff, όταν εκείνη ήταν μόλις δεκατεσσάρων ετών και εκείνος σαράντα εννέα. Το έργο γνώρισε τεράστια εκδοτική επιτυχία, μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες και συνέβαλε ουσιαστικά στη δημόσια συζήτηση για τη σεξουαλική εκμετάλλευση ανηλίκων στη Γαλλία, οδηγώντας ακόμη και σε νομοθετικές αλλαγές σχετικά με την ηλικία της σεξουαλικής συναίνεσης.

Η Συναίνεση κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μετρονόμος σε μετάφραση του Γιώργου Κωνσταντίνου Μιχαηλίδη, μεταφραστική επιμέλεια της Μιρέλας Διαλετή και επιμέλεια έκδοσης της Ιωάννας Καραμαλή ενώ το εικαστικό εξωφύλλου είναι της Φωτεινής Χαμιδιελή.
***

«Ο Γ. ήξερε να επιλέγει τα θύματά του: νεαρά, ευάλωτα κορίτσια, με απόντες γονείς ή με γονείς που προτιμούσαν να μη βλέπουν. Ήξερε πως δεν θα απειλούσαν τη φήμη του. Από όσο γνωρίζω, καμιά από τις ερωμένες του δεν έχει γράψει βιβλίο για τη “θαυμάσια” σχέση της μαζί του. Ίσως κι αυτό να λέει κάτι.
Σήμερα κάτι έχει αλλάξει. Κι αυτό είναι που ενοχλεί τους άνδρες σαν κι εκείνον: πως, επιτέλους, ήρθε η σειρά των θυμάτων να μιλήσουν.»
Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου

***

Η Vanessa Springora γεννήθηκε το 1972 στο Παρίσι και είναι Γαλλίδα συγγραφέας, εκδότρια και σκηνοθέτις. Σπούδασε λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης και
το 2003 ξεκίνησε τη σταδιοδρομία της στο Εθνικό Ινστιτούτο Οπτικοακουστικού Υλικού (Institut national de l’audiovisuel), όπου εργάστηκε ως συγγραφέας και σκηνοθέτις. Από το 2006 εντάχθηκε στον εκδοτικό οίκο Éditions Julliard, στον οποίο ανέλαβε αρχικά καθήκοντα βοηθού σύνταξης και το 2019 προήχθη σε διευθύντρια του οίκου.
Η Vanessa Springora θεωρείται σήμερα μία από τις πιο σημαντικές φωνές της σύγχρονης γαλλικής λογοτεχνίας που ανέδειξαν με θάρρος ζητήματα εξουσίας, σιωπής και γυναικείας αυτοδιάθεσης μέσα από την προσωπική τους μαρτυρία.

15.90

Τζον Μάξγουελ Κούτσι

Οκτώ ιστορίες γραμμένες με τη μαεστρία του νομπελίστα J.M. Coetzee.

Οκτώ ιστορίες για την αγάπη, τον θάνατο, τα γηρατειά, τη σχέση μας με τους άλλους ανθρώπους, τα ζώα, τον κόσμο.

Τα διηγήματα, σε κάποια από τα οποία οι αφοσιωμένοι αναγνώστες του J. M. Coetzee θα αναγνωρίσουν μια αγαπημένη ηρωίδα του, την Ελίζαμπεθ Κοστέλο, εκπλήσσουν με την ικανότητά τους να μας αναστατώνουν και να μας κάνουν να συλλογιστούμε τις προκλήσεις που μοιραζόμαστε και οι οποίες υπερβαίνουν το ατομικό.

Ένα σκυλί που γαβγίζει σε μια καγκελόπορτα, μια ερωτική απιστία, μια γυναίκα που θέλει να γεράσει με τον δικό της τρόπο – καθένα από τα οκτώ διηγήματα μας ανατοποθετεί μπροστά στη δική μας πραγματικότητα. Κι όλα μαζί μας προτείνουν να ξανασκεφτούμε τις συνέπειες των καθημερινών μας αποφάσεων, την ηθική της σχέσης μας με τον κόσμο, την ικανότητά μας να κατανοούμε άλλα πλάσματα και να συνυπάρχουμε μαζί τους με υπευθυνότητα.

12.20

Ξένη λογοτεχνία

Σιωπηλός μάρτυρας

Αγκάθα Κρίστι

«Είναι θέμα λογικής», είπε ο Πουαρό. «Ο σκύλος σκέφτεται λογικά. Είναι έξυπνος, εξάγει λογικά συμπεράσματα σύμφωνα με τη δική του οπτική. Υπάρχουν άτομα που επιτρέπεται να μπαίνουν στο σπίτι και άλλα που δεν επιτρέπεται – αυτό ο σκύλος το μαθαίνει γρήγορα».

12.20

Ξένη λογοτεχνία

Το Λονδίνο των φτωχών

Χένρι Μέιχιου

«Μια από τις πιο φιλόδοξες πρώιμες απόπειρες κοινωνιολογίας και το μεγαλύτερο βικτοριανό μυθιστόρημα που δεν γράφτηκε ποτέ». Robert Douglas-Fairhurst, The Guardian

Το φθινόπωρο του 1849, ο Χένρι Μέιχιου στάλθηκε από την εφημερίδα Morning Chronicle να καλύψει μια σοβαρή επιδημία χολέρας στις φτωχογειτονιές του Μπέρμοντσι. Σύντομα η εφημερίδα ανακοίνωσε μια σειρά άρθρων για την κατάσταση των φτωχών εργαζομένων στην Αγγλία, και ο Mέιχιου ανέλαβε τις ανταποκρίσεις από περιοχές του Λονδίνου που, στην αντίληψη του περισσότερου κόσμου, θα μπορούσαν κάλλιστα να βρίσκονται στο φεγγάρι. Αργότερα ολοκλήρωσε και εξέδωσε ανεξάρτητα το έργο σε τέσσερις τόμους (περίπου δύο εκατομμύρια λέξεις, όπου σπάνια βρίσκει κανείς μια παράγραφο χωρίς εκπληκτικές πληροφορίες). Από το σύνολο αυτό έγινε η επιλογή κειμένων για τον παρόντα τόμο.

Εν μέρει πιονιέρος κι εν μέρει ανθρωπολόγος, ο Μέιχιου ήταν, όπως έλεγε ο ίδιος, ένας «ταξιδιώτης στην άγνωστη χώρα των φτωχών», που έφερνε πίσω ιστορίες ανθρώπων «για τους οποίους το κοινό γνωρίζει λιγότερα απ’ ό,τι για τις πιο απόμακρες φυλές της γης». Το βιβλίο τούς έκανε ορατούς, προσφέροντας μια κλασική περιγραφή της ζωής κάτω από το όριο της φτώχειας στη μεγαλύτερη μητρόπολη του κόσμου και μαζί ένα συναρπαστικό πορτρέτο των δραστηριοτήτων, των εισοδημάτων, των συνηθειών, των διασκεδάσεων, της εμφάνισης, της ομιλίας και του χιούμορ των πιο φτωχών εργατικών στρωμάτων την εποχή της Παγκόσμιας Έκθεσης στο Χάιντ Παρκ του Λονδίνου. Ο Μέιχιου μάς ξεναγεί στην άβυσσο, σ’ έναν κόσμο χωρίς σταθερή απασχόληση και ασφάλεια, όπου η κανονικότητα απουσιάζει και η ευημερία είναι άπιαστο όνειρο, έναν κόσμο ανέχειας και εγκληματικότητας, με χαμηλές αλλά και ασυνήθιστες δεξιότητες: από τον πλανόδιο μανάβη, τον μουσικάντη και τον ρακοσυλλέκτη μέχρι τον κουρσάρο των υπονόμων και τον κυνηγό αρουραίων…

Για να εννοήσει κανείς αυτό το περιβάλλον χρειαζόταν περιέργεια, φαντασία κι ένα διεισδυτικό βλέμμα μυθιστοριογράφου – ο Μέιχιου διέθετε και τα τρία. Παρουσιάζοντας τους φτωχούς με τις δικές τους ιστορίες και τα δικά τους λόγια, συναγωνιζόταν τον σύγχρονό του Ντίκενς, λες κι αναζητούσε ανθρώπους που είχαν ξεπηδήσει από τις σελίδες εκείνου στην πραγματική ζωή. Γι’ αυτό και λογοτέχνες από τον Κίνγκσλεϊ μέχρι τον Λάρκιν αναγνώρισαν ότι ο Μέιχιου δεν ήταν απλώς ένας φιλοπερίεργος ρεπόρτερ, αλλά κι ένας ταλαντούχος αφηγητής, και το έργο του μια πρωτότυπη άσκηση στην υβριδική εκείνη μορφή λόγου μεταξύ ντοκουμέντου και μυθοπλασίας.

14.31