Βλέπετε 76–90 από 944 αποτελέσματα

Ξένη λογοτεχνία

Ξένη λογοτεχνία

Το Σφαγείο

Εστέμπαν Ετσεβερία

Μετά από μια καταστροφική πλημμύρα το Μπουένος Άιρες βρίσκεται βυθισμένο στη λάσπη, στην πείνα και στον φόβο. Η έλλειψη τροφίμων και η εξαθλίωση σπρώχνουν τα πλήθη σε μια απελπισμένη έκρηξη βίας και το σφαγείο στις παρυφές της πόλης μετατρέπεται σε κεντρικό σημείο της αφήγησης. Εκεί, μέσα στις κραυγές του φανατισμένου όχλου και στην αποφορά του αίματος, εκτυλίσσονται σκηνές ανείπωτης χυδαιότητας, καθώς η σφαγή των ζώων σταδιακά μετουσιώνεται σε εξουσιαστικό τελετουργικό. Όταν ένας νεαρός άντρας που δεν φέρει τα σύμβολα του καθεστώτος πλησιάζει τυχαία, το σφαγείο παύει να αφορά μόνο τα ζώα και μετατρέπεται σε τόπο συντριβής της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Το διήγημα «Το σφαγείο» του Εστέμπαν Ετσεβερία θεωρείται θεμελιώδες κείμενο της αργεντίνικης πεζογραφίας και σημείο αφετηρίας της εθνικής λογοτεχνικής παράδοσης. Γράφτηκε σε μια μεταιχμιακή περίοδο έντονων κοινωνικών αλλαγών και πολιτικών συγκρούσεων, όταν στη χώρα βασίλευε ο τρόμος που σκόρπιζε ο δικτάτορας Χουάν Μανουέλ ντε Ρόσας. Με γλώσσα ωμή και ειρωνική, το «Σφαγείο» είναι ένα έργο βαθιά αλληγορικό, όπου ο χώρος λειτουργεί ως μικρογραφία τόσο της χώρας όσο και του τρόπου που ασκείται και εμπεδώνεται η εξουσία. Ο Ετσεβερία, πρωτοπόρος του ρομαντισμού και κεντρική φιγούρα της πολιτικής και πνευματικής ανανέωσης στην Αργεντινή, με το έργο αυτό θεμελιώνει μια παράδοση που θα σημαδέψει τη λατινοαμερικανική λογοτεχνία του 19ου αιώνα και η επιρροή της θα ξεπεράσει τα όρια της εποχής και της χώρας του.

«Υπάρχουν συγγραφείς που αφήνουν το στίγμα τους στην ιστορία της λογοτεχνίας και άλλοι που αφήνουν το στίγμα τους στην ίδια τη λογοτεχνία, κάτι που συμβαίνει σπανιότερα. Ο Ετσεβερία κατάφερε να συμπεριλαμβάνεται και στις δύο κατηγορίες».

‒Χόρχε Λουίς Μπόρχες

10.00

Ξένη λογοτεχνία

Άνθρωποι και γρανάζια

Ερνέστο Σάμπατο

Στο κλασικό αυτό δοκίμιο, ο Σάμπατο καταπιάνεται με μια κριτική επισκόπηση του φαντασιακού της Προόδου, διατρέχοντας ολόκληρη την ιστορία του δυτικού πολιτισμού: από τις αντινομίες της Αναγέννησης, τις αμφισημίες της επιστημονικής εξέλιξης και την κρατική συγκεντροποίηση, ως την παντοδυναμία του Μεγάλου Μηχανισμού, τις αυταπάτες της σύγχρονης τέχνης, αλλά και τα όρια των κινημάτων του Ρομαντισμού και του Υπερρεαλισμού. Ο Αργεντινός λογοτέχνης καταδεικνύει το δράμα του σύγχρονου ανθρώπου, ο οποίος παλεύει με τα θεριά που δημιούργησε, θύμα των αφαιρέσεων που ο ίδιος επινόησε. Και σκιαγραφώντας τον απανθρωπισμό στον οποίο οδηγεί η αλαζονική πίστη στο ποσοτικά μετρήσιμο, δεν διστάζει να καταγγείλει την αχαλίνωτη εκμηχάνιση του πολιτισμού μας, καθώς απειλεί με εξόντωση την ίδια την ανθρώπινη φυλή.

«Όπως ακριβώς η μηχανή άρχισε να χειραφετείται από τον άνθρωπο και να εναντιώνεται σε αυτόν, έχοντας μετατραπεί σε ένα ανώνυμο τέρας, ξένο προς την ανθρώπινη ψυχή, έτσι και η επιστήμη μετατράπηκε προοδευτικά σε έναν παγερό και απανθρωπισμένο λαβύρινθο συμβόλων. Επιστήμη και μηχανή απομακρύνονταν ολοένα και περισσότερο προς έναν μαθηματικό Όλυμπο, αφήνοντας μόνο και αβοήθητο τον άνθρωπο, που τους είχε δώσει ζωή. Ατσάλινα τρίγωνα, λογάριθμοι και ηλεκτρισμός, ημιτονοειδή κύματα και ατομική ενέργεια, σε αγαστή συνεργασία με τις πλέον μυστηριώδεις και δαιμονικές μορφές του χρήματος, οικοδόμησαν, τελικά, τον Μεγάλο Μηχανισμό, στο πλαίσιο του οποίου τα ανθρώπινα όντα κατέληξαν να είναι αφανή και ανήμπορα γρανάζια. […] Θα χρειαστεί λοιπόν, τώρα, να αποκαταστήσουμε την προγενέστερη, ανθρώπινη πλευρά της τεχνικής και της επιστήμης, να καθορίσουμε τα όριά τους, να θέσουμε τέλος στη λατρεία τους».

«Οποιαδήποτε προσπάθεια να αναχθεί η τέχνη σε αφαίρεση θα πρέπει να θεωρείται ως απόπειρα απανθρωπισμού, όχι γιατί το αφηρημένο δεν είναι και ανθρώπινο, αλλά γιατί το ανθρώπινο είναι κάτι περισσότερο από αυτό: Είναι το αφηρημένο και το συγκεκριμένο, το ορθολογικό και το ανορθολογικό, η μηχανή και η φύση, η επιστήμη και η τέχνη».

12.00

Ξένη λογοτεχνία

Ο χρόνος των μυγών

Κλαούδια Πινιέιρο

Δεκαπέντε χρόνια μετά την καταδίκη της για τη δολοφονία της ερωμένης του άντρα της, η Ινές αποφυλακίζεται. Η ζωή της είναι διαφορετική, όπως και η κοινωνία: η εξέλιξη του φεμινισμού, οι νόμοι για τις αμβλώσεις, η συμπεριληπτική γλώσσα. Η Ινές καταλαβαίνει πως πρέπει να φανεί πρακτική και να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα, όσο κι αν της κοστίζει. Συνεταιρίζεται με τη μοναδική φίλη που απέκτησε στη φυλακή, την Κουλή, και μαζί ιδρύουν μια επιχείρηση με διττό χαρακτήρα: εκείνη αναλαμβάνει απεντομώσεις, ενώ η συνέταιρός της δουλεύει ως ιδιωτική ντετέκτιβ. Σαν άλλες Θέλμα και Λουίζ, η Ινές και η Κουλή προσπαθούν να βρουν τα βήματά τους, μέχρι τη στιγμή που μία από τις πελάτισσες της Ινές τής προτείνει μια εξαιρετικά ανησυχητική συναλλαγή· ως διέξοδος από τα σκοτάδια του παρελθόντος, η πρόταση μπορεί να γείρει επικίνδυνα τη ζυγαριά προς τη λάθος πλευρά. Μπορεί όμως και να τους αλλάξει τη ζωή.

20.00

Ξένη λογοτεχνία

2666

Ρομπέρτο Μπολάνιο

ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΠΑΘΙΑΣΜΕΝΟΙ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ της γερμανικής φιλολογίας αναζητούν τα ίχνη του Γερμανού συγγραφέα Μπένο Φον Αρτσιμπόλντι. Την τελευταία φορά που έδωσε σημεία ζωής βρισκόταν στη Σάντα Τερέσα, μια πόλη της ερήμου στα σύνορα Μεξικού και ΗΠΑ όπου εκατοντάδες γυναίκες έχουν βρεθεί άγρια κακοποιημένες και δολοφονημένες. Από την κατεστραμμένη Ευρώπη μέχρι την έρημο της Σονόρα, που τη στοιχειώνουν οι ανεξιχνίαστοι φόνοι γυναικών, ο Μπολάνιο αφηγείται την ιστορία της ζωής του Χανς Ράιτερ, γεννημένου το 1920, που εξελίσσεται σε μεγάλο Γερμανό συγγραφέα με το ψευδώνυμο Αρτσιμπόλντι, και ταυτόχρονα καταγράφει με την ανατριχιαστική νηφαλιότητα αστυνομικής αναφοράς την αλυσίδα των φόνων (απομίμηση των δολοφονιών που στοιχειώνουν την πραγματική Σιουδάδ Χουάρες στα σύνορα ΗΠΑ-Μεξικού). Μέσα από πολυάριθμα γκροτέσκα πορτρέτα και φλερτάροντας με όλα τα λογοτεχνικά είδη, δημιουργεί μια εικόνα του 20ου αιώνα με πινελιές από την Αποκάλυψη. Το λογοτεχνικό κληροδότημα του πρόωρα χαμένου Χιλιανού συγγραφέα είναι φιλόδοξο. Συνδέει το γκανγκστερικό μυθιστόρημα με το Bildungsroman, το βωντβίλ με την πολεμική μαρτυρία, την επιστημονική φαντασία με το ρεπορτάζ και ενσαρκώνει ό,τι πιο ουσιαστικό έχει η λογοτεχνία: την τόλμη να μιλά για τη φρίκη, το θάνατο, την απουσία νοήματος μα και τον έρωτα. Χαιρετίστηκε από τους κριτικούς διεθνώς ως έργο του αιώνα. Με εκπληκτική επίδειξη τόλμης και αφηγηματικής δύναμης, το 2666 υποδεικνύει ένα νέο και ριζοσπαστικό τρόπο για το ολοκληρωτικό μυθιστόρημα. Και επιβεβαιώνει κατηγορηματικά την ετυμηγορία της ΣΟΥΖΑΝ ΣΟΝΤΑΓΚ: “Ο ισπανόφωνος συγγραφέας που άσκησε μεγάλη επιρροή και θαυμάστηκε περισσότερο από κάθε άλλον στη γενιά του. Ο θάνατός του, στην ηλικία των πενήντα ετών, είναι μεγάλη απώλεια για τη λογοτεχνία”.

29.90

Ξένη λογοτεχνία

Ένδοξα κατορθώματα

Φέρντια Λέννον

Συρακούσες 412 π.Χ. Σε μια από τις αποφασιστικές μάχες του Πελοποννησιακού Πολέμου, οι Αθηναίοι ηττώνται και χιλιάδες αιχμάλωτοι καταλήγουν σε ένα λατομείο, για να πεθάνουν εκεί από τις κακουχίες και την ασιτία. Δύο άνεργοι κεραμοποιοί, ο Γέλων και ο Λάμπων, λάτρεις του πιοτού, της μουσικής και της αθηναϊκής τραγωδίας, αποφασίζουν να ανεβάσουν τη Μήδεια με ηθοποιούς Αθηναίους αιχμαλώτους. Αλλά καθώς πλησιάζει η ώρα της παράστασης, οι δύο φίλοι συνειδητοποιούν ότι το θέατρο είναι επικίνδυνο όσο και ο πόλεμος, κι ότι ο εχθρός είναι εκεί – και παραμονεύει. Τα Ένδοξα κατορθώματα, το πολυβραβευμένο ντεμπούτο του Φέρντια Λέννον, είναι μια ωδή στην ανθρωπιά και τη δύναμη της τέχνης ενάντια στον πόλεμο, τη διχόνοια και τη βαρβαρότητα.

Τα Ένδοξα κατορθώματα οφείλουν τη συναισθηματική τους δύναμη σε έναν νηφάλιο σκεπτικισμό που δείχνει ότι το ελπιδοφόρο τους μήνυμα έχει κατακτηθεί με πολύ κόπο. Ο Λάμπων συγκινείται επειδή μπορεί να δει, κάτω από τα κουρελιασμένα κοστούμια των Αθηναίων που υποδύονται την Εκάβη, την Ανδρομάχη και την Κασσάνδρα, τα κοκαλιάρικα πόδια και τους αλυσοδεμένους αστραγάλους των υποδουλωμένων ηθοποιών. […] Η δεξιοτεχνία του Λέννον του επιτρέπει, χωρίς να γίνεται ποτέ αφελής ή πομπώδης, να υπερασπιστεί την αξία της τέχνης. Ο Λάμπων γνωρίζει πόσο παράλογο είναι το εγχείρημά τους […]. Η τέχνη είναι η πεποίθηση, που επιμένει παρά τις επανειλημμένες αποδείξεις για το αντίθετο, ότι είναι αναγκαίο να υπάρχει. —New York Review of Books

19.80

Ξένη λογοτεχνία

Το λεμονόσπιτο

Κορίνα Οπροάε

«Καθόμαστε στο πάτωμα με το ραδιόφωνο τοποθετημένο ακριβώς στη μέση του ορθογωνίου. Πιανόμαστε χέρι χέρι ενώ προσπαθούμε να καταλάβουμε όσα λέει ο εκφωνητής. “Σημειώθηκαν συγκρούσεις ανάμεσα στους διαδηλωτές και τις δυνάμεις της τάξης. Έγιναν και συλλήψεις.” Το σήμα χάνεται ακριβώς τη στιγμή που ο εκφωνητής περιγράφει ότι οι διαδηλωτές έσπασαν τη βιτρίνα ενός βιβλιοπωλείου της Τιμισοάρα για να πάρουν όλα τα βιβλία του Τσαουσέσκου και ν’ ανάψουν φωτιά. Γελάμε και οι τέσσερις με την καρδιά μας.»

«Ο Ίστβαν, σίγουρος ότι στη Ρουμανία η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί έτσι για πολύ καιρό, της δίνει ένα χαρτί με το τηλέφωνο ενός γιατρού που συνηθίζει να κάνει εκτρώσεις σε φοιτήτριες.»

Ταμπουρωμένη μέσα σ’ ένα αυτοσχέδιο κάστρο από βιβλία κάτω απ’ το τραπέζι , η μικρή πρωταγωνίστρια αναρωτιέται για ποιο λόγο ο εκσκαφέας κατεδάφισε το σπίτι της κι έκλεισε όλη της την οικογένεια σ’ ένα στενό διαμέρισμα, γιατί απαγορεύεται να γελάσουμε με το αυτί που λείπει από τον «Μέγα Ηγέτη», γιατί εξαφανίστηκε το παιδί που τόλμησε να σπάσει το κάδρο του στην τάξη, τι πάει να πει «Σεκουριτάτε», τι σημαίνει «χαφιές», «σύντροφος», «βλαβερό χημικό», «ψυχιατρείο», «έκτρωση»…

Kατά τη διάρκεια του ολοκληρωτικού καθεστώτος του ρουμάνου δικτάτορα Τσαουσέσκου, η Κορίνα Οπροάε είναι ένα κοριτσάκι του δημοτικού, που όταν πια μεγαλώνει και γίνεται μητέρα η ίδια, γράφει ολόκληρο μυθιστόρημα προσπαθώντας ν’ απαντήσει στην ερώτηση της μικρής της κόρης: «Μαμά, από πού έπεσε ο κομμουνισμός;»

Η Κορίνα Οπροάε (Corina Oproae, 1973) γεννήθηκε στην Τρανσυλβανία (Ρουμανία), μετοίκησε στην Καταλονία το 1998 και, τέσσερα χρόνια αργότερα, έλαβε την ισπανική υπηκοότητα. Σπούδασε αγγλική και ισπανική φιλολογία, και εργάστηκε ως μεταφράστρια και καθηγήτρια αγγλικών. Εξέδωσε ποιητικές συλλογές και έγραψε στα καταλανικά το βιβλίο Το τρεμάμενο χέρι. Επιμελήθηκε την ανθολογία: Ποίηση του 20ού αιώνα στη Ρουμανία και μετέφρασε βιβλία ρουμάνων ποιητών και πεζογράφων στα ισπανικά και τα καταλανικά. Τελευταίο της έργο, η ποιητική συλλογή Πώς να θάψεις τον πατέρα σ’ ένα ποίημα. Γραμμένο απευθείας στα ισπανικά, Το λεμονόσπιτο τιμήθηκε με το βραβείο μυθιστορήματος Tusquets, 2024.

15.00

Ξένη λογοτεχνία

Στα ρηχά

Μπέντζαμιν Γουντ

Ο Τόμας Φλετ ζει στο Λονγκφέρι μαζί με τη μητέρα του. Κάθε πρωί ξυπνάει χαράματα και πηγαίνει με το άλογο και τα δίχτυα του να μαζέψει γαρίδες στα ρηχά. Ύστερα γυρίζει σπίτι και προσπαθεί να βγάλει από πάνω του την αρμύρα και τη μυρωδιά της θάλασσας. Του αρέσει η Τζόαν, η αδερφή του καλύτερού του φίλου, αλλά χάνει τα λόγια του μπροστά της. Όταν είναι μόνος, βγάζει την κιθάρα του, την οποία κρύβει απ’ τη μάνα του, και παίζει. Θα ’θελε να γίνει μουσικός, μα οι άντρες στην οικογένειά του είναι γαριδάδες, δεν μπορεί ν’ αλλάξει τη μοίρα του.

Σ’ αυτή τη μονότονη ζωή εμφανίζεται ξαφνικά ο Έντγκαρ Άτσεσον, ένας Αμερικανός σκηνοθέτης που ψάχνει το ιδανικό σκηνικό για την επόμενη ταινία του. Με τον αέρα του κοσμοπολίτη, τη λάμψη του Χόλιγουντ και το μπλοκ επιταγών του πείθει τον Τόμας να του δείξει τα κατατόπια. Έτσι, εκείνος ξυπνά επιτέλους απ’ τη νάρκη του. Πόσα όμως απ’ αυτά που του λέει ο ξένος είναι αλήθεια;

Μια ιστορία για την παράδοση, για τις προσδοκίες των άλλων και για όλα όσα μας κρατούν δέσμιους. Μα πάνω απ’ όλα για την κλεφτή ματιά που ρίχνουμε σ’ εκείνο που θα θέλαμε να είμαστε, στο μόνο που μπορούμε να είμαστε πραγματικά: ο εαυτός μας.

15.50

Σάσα Λεονάρντο

Σε μια μικρή πόλη της Σικελίας, δυο ευυπόληπτοι άντρες, ο φαρμακοποιός Μάνο και ο γιατρός Ρόσο, δολοφονούνται ενώ έχουν βγει για κυνήγι μια καλοκαιρινή μέρα. Καθώς ο Μάνο είχε λάβει πρόσφατα ένα ανώνυμο απειλητικό γράμμα, οι Αρχές βιάζονται να αποδώσουν το έγκλημα σε ερωτική αντιζηλία και να κουκουλώσουν την υπόθεση.

Μόνο ο καθηγητής Πάολο Λαουράνα πιστεύει πως κάτι άλλο κρύβεται πίσω από αυτή την ιστορία. Αλλά στην προσπάθειά του να βρει την αλήθεια θα ακουμπήσει ένα πλέγμα δοσοληψίας και διαφθοράς, ενοχλώντας τους ισχυρούς της περιοχής…

Ο Leonardo Sciascia, από τους σημαντικότερους συγγραφείς της Ιταλίας του 20ού αιώνα, εικονογραφεί εξαιρετικά τον μικρόκοσμο μιας επαρχιακής πόλης, με τα πάθη, τα κουτσομπολιά, τα κοινά μυστικά και τα κακώς κείμενα που δεν θίγει κανείς. Και αφήνει να φανεί το σκοτεινό πρόσωπο μιας Σικελίας δέσμιας του εγκλήματος και της ομερτά.

Ένα μυθιστόρημα-σταθμός για την ιταλική αστυνομική λογοτεχνία, από τα πρώτα που έθιξαν το θέμα της παντοδύναμης μαφίας και της καταστροφικής επιρροής της στην κοινωνία της Ιταλίας.

14.35

Χαρούκι Μουρακάμι

Η αλήθεια δε βρίσκεται στην ακίνητη σταθερότητα, αλλά στην αδιάκοπη κίνηση. Δεν είναι αυτό η ουσία των ιστοριών;

Όταν η κοπέλα ενός νεαρού άντρα εξαφανίζεται μυστηριωδώς, η καρδιά του ραγίζει. Αποφασισμένος να βρει τη φανταστική πόλη όπου υποψιάζεται πως έχει εγκατασταθεί η αγαπημένη του, ξεκινά μια αναζήτηση που διαρκεί μια ζωή, και οδηγεί τον άντρα σε μια περίεργη πόλη με τους δικούς της κανόνες και σε ένα ταξίδι ανάμεσα στον πραγματικό κόσμο και σε έναν άλλο κόσμο. Εκεί οι άνθρωποι δεν έχουν σκιές, μονόκεροι περιπλανώνται και μεγαλώνουν ιτιές.

Βρίσκει την κοπέλα του να εργάζεται σε μια διαφορετική βιβλιοθήκη – μια βιβλιοθήκη ονείρων. Εκείνη δε θυμάται τίποτε από την κοινή τους ζωή. Καθώς οι εποχές περνούν και ο άντρας δυσκολεύεται να διακρίνει τα ρευστά όρια ανάμεσα στους δύο κόσμους, καλείται να αποφασίσει τι είναι πρόθυμος να χάσει.

Μια ιστορία αγάπης, μια αναζήτηση, ένας ύμνος στα βιβλία και στις βιβλιοθήκες που τα στεγάζουν. Ένα δεξιοτεχνικό μυθιστόρημα από έναν από τους σημαντικότερους συγγραφείς της σύγχρονης λογοτεχνίας.

22.20

Ρέιτσελ Ριντ

Η θρυλική ερωτική ιστορία δύο αντιπάλων στον ανταγωνιστικό κόσμο του επαγγελματικού χόκεϊ, από τη συγγραφέα μπεστ σέλερ των New York Times και USA Today, Ρέιτσελ Ριντ, βάζει φωτιά στον πάγο!

18.80

Εμίλ Ζολά

Ο Εμίλ Ζολά με τη φλογισμένη τοποθέτησή του απέναντι στην κρατική συνωμοσία που στήθηκε για να καταδικαστεί ένας αθώος, ο Εβραίος λοχαγός Άλφρεντ Ντρέυφους, προσδιόρισε άπαξ διά παντός το πρότυπο του αληθινού δημόσιου διανοουμένου. Είναι αυτός που, δίχως να του ζητηθεί, υψώνει τη φωνή του απέναντι στην εξουσία η οποία εγκληματεί – και αυτός που αδιαφορεί για το σκληρότατο τίμημα το οποίο θα πληρώσει. Είναι αυτός που βγαίνει μπροστά για να εναντιωθεί στο άδικο και να αναμετρηθεί με την πλειοψηφία – αυτός που δε λυγίζει στις απειλές, που δε σταματάει μέχρι να φτάσει στο τέλος. Είναι η ηθική συνείδηση μιας κοινωνίας.

Ατρόμητος και μόνος, ολόφωτος και ολοζώντανος, περισσότερα από 120 χρόνια μετά τον θάνατό του, παραμένει επίκαιρος να μας δείχνει τον πάντοτε δύσκολο μα πάντοτε ωραίο δρόμο.
Εκτός από το «Κατηγορώ…!», το βιβλίο περιλαμβάνει την απολογία του Ζολά ενώπιον του δικαστηρίου, όταν βρέθηκε κατηγορούμενος για συκοφαντική δυσφήμηση του Επιτελείου με αφορμή τη δημοσίευση του περιώνυμου αυτού άρθρου του, τον επικήδειο λόγο που εκφώνησε ο Ανατόλ Φρανς στην κηδεία του Ζολά, τον εγκωμιαστικό για τον Ζολά λόγο του Ζαν Ζορές στη Βουλή κατά τη συζήτηση για τη μεταφορά της σορού του συγγραφέα στο Πάνθεον, χρονολόγιο της Υπόθεσης Ντρέυφους, εισαγωγή της Μαίρης Καιρίδη και πρόλογο του Θανάση Τριαρίδη.

“Η εκδοτική σειρά “Για έναν νέο ανθρωπισμό” φιλοδοξεί να παρουσιάσει φιλοσοφικά και πολιτικά κείμενα, καθώς και μαρτυρίες και ντοκουμέντα με μοναδικό (αλλά κεντρικό) κοινό σημείο τους την πολιτισμική ή και ηθική αντιπρόταση στις κυρίαρχες κουλτούρες της βίας, της εκδίκησης, του μίσους και του τελετουργικού φόνου, που στα θεμελιακά πολιτισμικά αφηγήματα παρουσιάζονται ως «ιστορική νομοτέλεια». Σε μικρές και εύχρηστες εκδόσεις θα προσπαθήσουμε να εστιάσουμε σε ιστορίες και κείμενα ανθρώπων που με φλεγόμενο πνεύμα και διάπυρη καρδιά πάλεψαν να σχηματίσουν την αγάπη, την αλληλεγγύη και την ηθική αντίσταση απέναντι στην ολέθρια ανθρώπινη Ιστορία”.
Θανάσης Τριαρίδης

9.90

Τίτους Μίλεχ

Καθώς τα ιστορικά και κοινωνικά αίτια της γένεσης του ναζισμού και των εγκλημάτων του έχουν εκτενώς διερευνηθεί, τον συγγραφέα απασχολούν οι προσωπικές οικογενειακές και πολιτισμικές προϋποθέσεις που τον στήριξαν, κυρίως όσες παραμένουν τόσο συχνά ασυνείδητες. Παρουσιάζει, λοιπόν, γραπτές μαρτυρίες ατόμων της οικογένειάς του αλλά και δικές του.
«Καθώς αυτές αφορούν κατά κύριο λόγο προσωπικές καταγραφές ή εκμυστηρεύσεις που λίγο ως πολύ καλύπτουν ολόκληρο σχεδόν τον 20ό αιώνα, ανοίγουν στην πράξη ένα παράθυρο που αποκαλύπτει την εσωτερική ζωή μιας “κοινής”, με άλλα λόγια, τόσο συνηθισμένης και κανονικής όσο όμως και προβληματικής με αρνητικά, ευτελή χαρακτηριστικά γερμανικής οικογένειας στη διάρκεια αυτής της ταραγμένης εποχής. Τι απαντήσεις μπορεί να δώσει αυτή η αποκαλυπτική ματιά στο κεντρικό ερώτημα “πώς έγινε δυνατό να διαπραχτεί το απόλυτο έγκλημα, γιατί ειδικά από Γερμανούς και τι επακολούθησε”;
»Σκοπός δεν είναι σήμερα να τους ξεμπροστιάσουμε και καταδικάσουμε, σκοπός είναι να ανακαλύψουμε εκείνα τα αδύναμα σημεία, την αχίλλειο πτέρνα, που επέτρεψε την παθολογική εκτροπή κι οδήγησε στην τρέλα του ναζισμού.»
Το βιβλίο αυτό θα μπορούσε να διαβαστεί πριν το πρώτο του συγγραφέα, Ο ΤΟΠΟΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ: ΓΕΡΜΑΝΙΑ, Η ΑΝΟΙΚΕΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ, αφού η οικογένεια μπορεί να ειδωθεί ως το συχνά σκοτεινό, ανοίκειο υπόβαθρο της πατρίδας, την ίδια στιγμή που η πατρίδα ως πολιτεία, οικονομία, παιδεία και κοινωνία σφυρηλατεί την οικογένεια.

16.74

Τίτους Μίλεχ

Είκοσι και πλέον χρόνια μετά τη μετανάστευση και εγκατάστασή του στη Γαλλία, ο συγγραφέας επιστρέφει στην χώρα καταγωγής του. Μέσα από τις ταξιδιωτικές του σημειώσεις, παρακολουθούμε τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τα σχόλιά του. Αναλύοντας τις προσωπικές του εμπειρίες ως γερμανού μεγαλωμένου μέσα στην παράδοση της “γερμανικότητας” και εμποτισμένου από αυτήν, αποκαλύπτει τον αστερισμό της παθολογίας αυτής της “κουλτούρας”. Ως ψυχίατρος, ο συγγραφέας συνεισφέρει με τρόπο πρωτότυπο στη διασάφηση της βαθύτερης λογικής που οδήγησε στο απόλυτο έγκλημα. Το απόλυτο έγκλημα στην ιστορία της ανθρωπότητας, το Ολοκαύτωμα, δεν αποτελεί ερώτημα μα απόδειξη. Αποδεικνύει την ύπαρξη μιας σημαντικής ευπάθειας, ολότελα αγνοημένης, στην ψυχική δομή της πλειονότητας των ατόμων που απαρτίζουν τη συλλογικότητα η οποία επέτρεψε την υλοποίηση του Ολοκαυτώματος. Αποδεικνύει ότι ο τόπος του απόλυτου εγκλήματος ήταν η Γερμανία.

16.74

Ερίκ Βυϊγιάρ

Τον κυρίευσε ξαφνικά το κενό. Όλο του το κορμάκι συρρικνώθηκε, ρίγησε, κι εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησε πως θα ήταν για πάντα μόνος. Μια φοβερή αγωνία άρχισε να ανεβαίνει από χαμηλά στην κοιλιά του. Κόντρα στο φως, διέκρινε το σκοτεινό πρόσωπο του Κέιχιλ, ένιωσε τον θάνατο να τον πλησιάζει, πολύ απειλητικά! Ένιωσε τη ζεστασιά του ήλιου στο μάγουλό του, τη θανατερή του αρμονία, την ομορφιά του. Του ‘ρχόταν να βάλει τα κλάματα. Έπειτα, σαν να χάθηκαν ξαφνικά τα πρόσωπα των στρατιωτών και των νεαρών γελαδάρηδων που τον περιτριγύριζαν. Το χέρι του αναζήτησε το όπλο και εκείνος τράβηξε τη σκανδάλη.

15.99

Ξένη λογοτεχνία

Κονγκό

Ερίκ Βυϊγιάρ

“Το Κονγκό δεν υπάρχει”. Άρα πρέπει να επινοηθεί. Το 1884, στο Συνέδριο του Βερολίνου, όταν οι μεγάλες δυνάμεις μοιράζουν μεταξύ τους την Αφρική, ιδρύουν μια εμπορική επιχείρηση: το ανεξάρτητο κράτος του Κονγκό. Ακολουθούν οι εργασίες εκχέρσωσης, η εγκατάσταση εμπορικών καταστημάτων, οι σφαγές… Το κακό αποκτά σάρκα και οστά όταν ο Ερίκ Βυϊγιάρ ζωντανεύει τον βασιλιά Λεοπόλδο Β’ τον ιχνηλάτη Σαρλ Λεμαίρ, τον βασανιστή Λεόν Φιεβέ, τους διαπραγματευτές αδελφούς Γκοφινέ. Στο Κονγκό, ιστορική αφήγηση και συνάμα πολιτική αποτίμηση του ελεύθερου εμπορίου, ο Βυϊγιάρ αναβιώνει, χωρίς να τρέφει καμία ψευδαίσθηση και χωρίς να χαρίζεται σε κανέναν, την περίοδο της αποικιοκρατίας, την αφετηρία της δικής μας νεωτερικότητας.

16.00