Βλέπετε 1–15 από 200 αποτελέσματα

Πατάκης

Ξένη λογοτεχνία

Νόμος περί τέκνων

Ίαν Μακ Γιούαν

Η Φιόνα Μέι είναι διακεκριμένη νομικός που εκδικάζει στο Ανώτατο Δικαστήριο υποθέσεις οι οποίες εμπίπτουν στο οικογενειακό δίκαιο. Είναι φημισμένη για την οξυδέρκειά της, την ακρίβεια και την ευαισθησία της. Όμως την επαγγελματική της επιτυχία σκιάζουν η μελαγχολία της και οι οικιακές διαμάχες. Μετανιώνει για την ηθελημένη ατεκνία της, θλίβεται για την κρίση που έχει ξεσπάσει στον πολύχρονο γάμο της. Σε αυτή τη δύσκολη προσωπική στιγμή καλείται να αντιμετωπίσει μια επείγουσα υπόθεση: Για θρησκευτικούς λόγους, ένα όμορφο δεκαεπτάχρονο αγόρι, ο Άνταμ, αρνείται τη θεραπεία που θα σώσει τη ζωή του και οι πιστοί γονείς του συμμερίζονται την επιθυμία του. Ο χρόνος εκπνέει. Μπορεί ένα κοσμικό δικαστήριο να υπερισχύσει της πίστης; Προκειμένου να καταλήξει σε μια απόφαση, η Φιόνα επισκέπτεται τον Άνταμ στο νοσοκομείο. Είναι μια συνάντηση που θα γεννήσει στην ίδια αισθήματα καταπιεσμένα επί δεκαετίες και στο αγόρι πρωτόφαντες συγκινήσεις. Η απόφασή της θα έχει συντριπτικές συνέπειες και για τους δυο τους…

12.80

Ξένη λογοτεχνία

Άμστερνταμ

Ίαν Μακ Γιούαν

Δύο παλιοί φίλοι. Εραστές και οι δύο, στα νεανικά τους χρόνια, της πληθωρικής και αγαπηµένης Μόλλυ Λέιν που µόλις έχει αφήσει αυτόν τον µάταιο κόσµο. Ο Βέρνον είναι γνωστός δηµοσιογράφος, διευθυντής εφηµερίδας σήµερα. Ο Κλάιβ είναι ο πιο διακεκριµένος συνθέτης σύγχρονης σοβαρής µουσικής στη Βρετανία της δεκαετίας του ενενήντα.
Την επαύριον της κηδείας της Μόλλυ, ο Κλάιβ θα ζητήσει από τον Βέρνον µια απόδειξη φιλίας που θα οδηγήσει σε µια συµφωνία µε απρόβλεπτες και αναπάντεχες επιπτώσεις. Και ο ένας και ο άλλος θα προχωρήσουν σε ολέθριες αποφάσεις ηθικής τάξεως τις επόµενες µέρες, η φιλία τους θα δοκιµαστεί, τα όριά τους, ψυχικά και πνευµατικά, θα κλυδωνιστούν επικίνδυνα.
Το Άµστερνταµ (βραβείο Booker 1998) είναι ένα µυθιστόρηµα για τη φιλία, τον έρωτα, τις µηχανορραφίες στον πολιτικό στίβο, τον νεοκυνισµό και τη σκληρότητα µιας εποχής που ακροβατεί ανάµεσα στη γενικευµένη απάθεια και στην εκ νέου επινόηση της συγκίνησης, του συναισθήµατος και της ευαισθησίας.

«Ένα σκοτεινό αριστούργηµα, µια διαχρονική ιστορία ηθικού διλήµµατος µεταµφιεσµένη σε ψυχολογικό θρίλερ». The New York Times
«Ο ΜακΓιούαν αποδεικνύεται µια από τις πιο ξεχωριστές φωνές της Μεγάλης Βρετανίας. Συναρπαστικό και απολαυστικά σαρκαστικό!» Chicago Tribune

12.20

Συλλογικό

Σύγχρονη ποίηση από τη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική με ελληνική θεματολογία

89 ποιητές, με ισχυρότατη τη γυναικεία παρουσία, από χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής, σε μια ανθολογία που αντλεί τον τίτλο της από τον στίχο του Νίκου Εγγονόπουλου «Μπολιβάρ, είσαι ωραίος σαν Έλληνας». Οι χώρες της Λατινικής Αμερικής αγωνίστηκαν για την ανεξαρτησία τους ταυτόχρονα με τους Έλληνες, ή και εμπνεύστηκαν από αυτούς, ενώ η Αϊτή της Καραϊβικής ήταν η πρώτη χώρα που αναγνώρισε επίσημα την Ελληνική Επανάσταση. Οι ποιητές παρουσιάζονται κατά σειρά ηλικίας, από τον μεγαλύτερο στον νεότερο, ανά χώρα, ενώ οι 22+1 χώρες παρατίθενται αλφαβητικά, συνθέτοντας ένα πανόραμα της σύγχρονης ποίησης στη μη αγγλόφωνη Αμερική, η οποία εμπνέεται από τον πολιτισμό, την ιστορία και τη μυθική διάσταση της Ελλάδας. Το βιβλίο ολοκληρώνεται με επίμετρο του κορυφαίου Χιλιανού ποιητή Ραούλ Σουρίτα, στο οποίο εκφράζεται το αίτημα «η νεκρή ποίηση να ξαναγεννηθεί», και με σύντομα βιογραφικά των ανθολογούμενων ποιητών. «Κάποιοι από τους μεγάλους ποιητές των τελευταίων χρόνων, ο Ρίλκε, η Μαρίνα Τσβετάγεβα, ο Ουνγκαρέττι, ο Σεφέρης, ο Τσέλαν, ο Βαγέχο, προαισθάνθηκαν τον θάνατο των γλωσσών, αυτόν τον καρκίνο των λέξεων που υπονομεύει το νόημά τους και που γίνεται αισθητός πρώτα, σχεδόν σαν εκδίκηση, στα φαινομενικά πιο ευνοημένα μέρη και κράτη· στις ανεπτυγμένες κοινωνίες, στις πλούσιες ανώτερες τάξεις των ακόμα φτωχών χωρών μας, στις πολιτικές σκηνές, στα κοινοβούλια, στις παρουσιάσεις βιβλίων, στα μεγάλα κονκλάβια. Είναι σαν το ίδιο το κενό αυτών των καιρών να θέλει να μας πει ότι οι γλώσσες πεθαίνουν επειδή οι λέξεις δεν είναι πλέον ικανές να ανακαλέσουν τη σαρωτική πληρότητα του άλλου· το έλεός του και την ακατανόητη σκληρότητά του, τη σκοτεινιά του και το φως του». Από το επίμετρο του Ραούλ Σουρίτα

27.00

Ξένη λογοτεχνία

Διαγραφές

Τζάστιν Τόρρες

Ο ηλικιωμένος Χουάν Γκέυ βρίσκεται ετοιμοθάνατος σε ένα δωμάτιο του Παλατιού, ενός επιβλητικού, ξεπεσμένου πια, ξενώνα στην καλιφορνέζικη έρημο. Τον φροντίζει ένας νεαρός, τον οποίο ο Χουάν είχε γνωρίσει πριν από μια δεκαετία σε ένα ψυχιατρικό ίδρυμα. Καθώς το τέλος πλησιάζει, διηγούνται ο ένας στον άλλον ιστορίες, ανασταίνοντας χαμένους έρωτες, μανάδες και πατεράδες, με τις πορείες τους να συμπλέκονται, αναπόφευκτα, σε μια ευρύτερη ιστορία σεξουαλικότητας, παθολογίας και καταπίεσης. Μέσα από τις συνομιλίες τους αναδύεται μία άλλη ιστορία, αυτή της ριζοσπάστριας κουίρ ακτιβίστριας Ζαν Γκέυ (κατά κόσμον Χέλεν Ράιτμαν), της οποίας τη ρηξικέλευθη έρευνα στις δεκαετίες του ´20 και του ´30 οικειοποιήθηκαν, αποσιωπώντας το όνομά της, τα μέλη της επιτροπής στην οποία συμμετείχε και την εξέδωσαν διαστρεβλωμένη το 1941.

Αναμειγνύοντας γεγονότα και μυθοπλασία και αντλώντας στοιχεία από προφορικές αφηγήσεις και ιστορικά αρχεία, κινηματογραφικά σενάρια, μαρτυρίες και εικόνες, οι Διαγραφές, το δεύτερο μυθιστόρημα του Τζάστιν Τόρρες, που απέσπασε το National Book Award των ΗΠΑ το 2023, είναι ένας στοχασμός, ονειρικός και επίμονος, για τη μνήμη και τη διαγραφή της, για τους τρόπους με τους οποίους οι ιστορίες συγκροτούν την Ιστορία.

19.90

Ξένη λογοτεχνία

Η «συμμορία» των Σάκκο

Αντρέα Καμιλέρι

Βασική συνθήκη σε αυτή την πραγματική ιστορία είναι το τοπίο της αγροτικής Σικελίας: οι πέτρες, τα δύσβατα θαμνώδη και βραχώδη μέρη, τα βοσκοτόπια· η μαγεία της βοτανικής με τις φιστικιές, που είναι θηλυκά και αρσενικά δέντρα, οι υποσχέσεις του σαμπούκου, που στα φύλλα του κρύβονται τα χρυσοπράσινα σκαθάρια, για νύχτες μαγικές, τα εποχικά άσματα. Συναντάμε πρώτα, μετά το 1850, τον πατριάρχη Λουίτζι Σάκκο, έξυπνο, ακούραστο εργάτη που δούλευε με αγάπη τη γη. Μετά έρχονται οι απόγονοι, όλοι σκληρά εργαζόμενοι νεαροί άντρες, και σοσιαλιστές, με υπερατλαντική μετανάστευση και στράτευση κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πολέμου. Οι υπεξαιρέσεις και αχρειότητες των σκαιών αρχηγών της Μαφίας που καλύπτονται πίσω από πολιτικούς «μαριονέτες» μέσα στο τραγικό σκοτάδι του φασισμού. Οι πέντε αδελφοί Σάκκο γνωρίζουν πόσο απελπιστικά δύσκολο είναι να ζεις στο καθεστώς που επιβάλλει η Μαφία. Αναγκάζονται να φύγουν, να κρυφτούν. Νιώθουν ότι ενδύονται έναν ρόλο σωτήρα, στον (ένοπλο) αγώνα κατά των μαφιόζων διωκτών. Γίνονται μοναχικοί δικαστές, στη σκοτεινή σιωπή της ομερτά: πολίτες εκτός νόμου ενός κράτους που δεν μπορούσε να τους εγγυηθεί ασφάλεια, να τους προστατέψει.

9.50

Ελληνική λογοτεχνία

Η κεφαλή του Τσάτσγουερθ

Κωνσταντία Σωτηρίου

Έβρεξε πολύ ο Θεός φέτος και αν δεν έβρεχε πολύ δεν θα κατέβαιναν τα ποτάµια, δεν θα ποτίζονταν τα δέντρα, δεν θα φύτρωναν τα λουλούδια, δεν θα γεµίζανε τα πηγάδια, δεν θα πληµµύριζαν οι δρόµοι, δεν θα ξεχείλιζαν τα φρεάτια του µεταλλείου, δεν θα ανέβαιναν πάνω τα νερά, δεν θα κουβαλούσαν σκοινιά, ξύλα και σαπισµένες λαµαρίνες, δεν θα κουβαλούσαν παλιά ρούχα, δεν θα έφερναν στην επιφάνεια τούβλα και µπάζα, δεν θα έσπρωχνε πάνω το νερό πεθαµένες γάτες και σκοτωµένες γυναίκες…
Τον Απρίλιο του 2019, µετά από παρατεταµένες βροχές στην άνυδρη Κύπρο, ανακαλύπτεται το πτώµα µιας εργάτριας από τις Φιλιππίνες. Αρχίζει τότε ένα φρικτό κουβάρι να ξετυλίγεται, που θα οδηγήσει στα επτά θύµατα του πρώτου κατά συρροήν δολοφόνου της χώρας, πέντε µετανάστριες και δύο παιδιά. Οι σοροί θα βρεθούν σε διάφορες περιοχές, ανάµεσα στις οποίες και η Κόκκινη Λίµνη, ο κρατήρας του µεταλλείου της Κοκκινοπεζούλας, όπου στο παρελθόν άφησαν την τελευταία τους πνοή δεκάδες µεταλλωρύχοι χτυπηµένοι από πνευµονοκονίαση.
Μια γυναίκα, που έχασε νέα τον άντρα της στο φονικό µεταλλείο, αφηγείται σήµερα, µε αφορµή τη σταδιακή ανεύρεση των δολοφονηµένων γυναικών, τη δική της σκληρή ζωή. Δίπλα της ηχεί η αρχαία φωνή του τόπου, µύθοι και δοξασίες που ξεκινούν από τα οµηρικά έπη και καταλήγουν στην κεφαλή του Τσάτσ­γουερθ, ό,τι απέµεινε από ένα χάλκινο άγαλµα του Απόλλωνα, που στοιχειώνει τη ζωή και τα όνειρα των ανθρώπων ακόµη και τώρα.
Μια ιστορία ανάµεσα στο παρελθόν και στο µέλλον: οι Εγγλέζοι αποικιοκράτες, οι µετανάστες, ο Δράκος του Νερού, ένας τόπος που ανακαλύπτει συνεχώς, ζωντανά και πνιγµένα, µυστικά.

9.90

Κλασσική Γραμματεία

Οδύσσεια

Στίβεν Φράι

Η Τροία έπεσε. Μετά από δέκα χρόνια πολέμου, οι Έλληνες μπορούν πια να πάρουν τον δρόμο της επιστροφής — αλλά τι τους περιμένει τώρα στα σπίτια τους;
Ο βασιλιάς Αγαμέμνονας πρέπει να επιστρέψει στις Μυκήνες και στην Κλυταιμνήστρα, η οποία δεν του συγχώρησε ποτέ τη θυσία της κόρης τους, της Ιφιγένειας, για να χαρίσουν οι θεοί στους Αχαιούς έναν ούριο άνεμο…
Ο Οδυσσέας πάντως, σαλπάροντας για την Ιθάκη, λαχταρά να σφίξει στην αγκαλιά του την αγαπημένη του Πηνελόπη και τον Τηλέμαχο, τον μονάκριβο γιο του. Όμως οι θεοί εμπαίζουν τους θνητούς, ας είναι και ήρωες. Εξοργισμένος από την αλαζονεία του, ο Ποσειδώνας τον καταδικάζει να περιπλανιέται στις θάλασσες για δέκα ολόκληρα χρόνια.
Μονόφθαλμοι γίγαντες, τέρατα με έξι κεφάλια, τρομερές καταιγίδες, τιτάνιες δίνες, υπνωτιστικές Σειρήνες, σαγηνευτικές μάγισσες και ζηλιάρες θεές, πειρασμοί και βάσανα πέραν της ανθρώπινης αντοχής δεν θα κάμψουν, όμως, τον πολυμήχανο Οδυσσέα…
Η Οδύσσεια του Φράι αναδιηγείται, με γλαφυρότητα, οξυδέρκεια και χιούμορ, το ομηρικό έπος, την πιο διάσημη ηρωική ιστορία όλων των εποχών. Μια ιστορία ελπίδας, αγάπης και νοσταλγίας, επιστροφής και λύτρωσης. Μια ιστορία για όλες τις γενιές, για κάθε ηλικία, για κάθε εποχή.

19.90

Ξένη λογοτεχνία

Το καλό μες στο κακό

Σαμάντα Σβέμπλιν

Μια µητέρα προσπαθεί, αλλά αποτυγχάνει, να πνιγεί. Πώς θα καταφέρει να εξακολουθήσει να κάνει ό,τι έκανε πριν, ως σύζυγος και ως µαµά, µετά την ανάδυση από τα βάθη της λίµνης όπου είδε κάτι φριχτό και σαγηνευτικό; Ένας πατέρας στοιχειώνεται από την ενοχή για µια στιγµή απόσπασης της προσοχής του και τις διά βίου συνέπειές της στη ζωή του γιου του. Η εµφάνιση ενός τραυµατισµένου αλόγου από το πουθενά ξύνει πληγές. Η απόπειρα δηλητηρίασης µιας γάτας οδηγεί δύο γυναίκες συγγραφείς σε εκπληκτικά συµπεράσµατα. Δύο κορίτσια συναντούν στις διακοπές τους µια αλκοολική ποιήτρια και αφοσιώνονται στη φροντίδα της. Μια γυναίκα περιθάλπει µια ξένη ηλικιωµένη µε άνοια βιώνοντας απρόσµενα τις συνέπειες της συνεξάρτησης.Άνθρωποι που βρίσκονται σε ένα σηµείο χωρίς επιστροφή, θαµπωµένοι από το φως µιας επικείµενης τραγωδίας. Ευάλωτοι στην παγίδα της στιγµής που το παράξενο έχει εισβάλει στη ζωή τους. Κάποιοι µεταµορφώνονται, άλλοι αποµονώνονται κι άλλοι ταλαντεύονται µεταξύ τύ-ψεων και τρυφερότητας. Όλοι τους καθοδηγούνται από την αβεβαιότητα.
Ιστορίες σκοτεινές, απροσδόκητες, εκρηκτικές. Για τις οικογενειακές σχέσεις, τα φαντάσµατα των προσδοκιών και των ενοχών, το ανέφικτο της απόλυτης επικοινωνίας, τις παγίδες του ανικανοποίητου. Που µας κάνουν, µία προς µία, µε µαύρο χιούµορ και σασπένς, να µπορούµε να σταθούµε απέναντι στα τέρατα της δικής µας καθηµερινότητας, να σταθούµε απέναντι στον εαυτό µας.

14.40

Χλόη Κολύρη

Ο τρόπος που κατανοούμε το γήρας είναι πολύ διαφορετικός από τον τρόπο που το βιώνουμε οι ίδιοι όταν γεράσουμε, κι αυτή η διάσταση υπάρχει σε όλους τους πολιτισμούς και σε όλες τις ιστορικές περιόδους. Το γήρας καθίσταται, εκ των πραγμάτων, ένα είδος κριτηρίου για κάθε κουλτούρα και κάθε εποχή, ιδιαίτερα ενεργό στη σημερινή κοινωνική οργάνωση. Ο όρος «νέο γήρας» αναδύεται μέσα από τα κείμενα του βιβλίου αυτού στηριγμένος στην πολύπλευρη προσέγγιση της φιλοσοφίας, της ψυχανάλυσης, της τέχνης και της ιστορίας. Η καρδιά του βιβλίου, όμως, είναι τα βιώματα και οι εμπειρίες όσων σήμερα ζούμε το γήρας και όσων το έζησαν πριν από εμάς. Γι’ αυτό και είναι ένα βιβλίο πολιτικό, διότι μιλάει για όσες αλλαγές είναι αναγκαίες για να αποσυρθούν η καταπίεση, ο ετεροπροσδιορισμός και οι εξαιρέσεις που ασκούνται στους ηλικιωμένους και στις ηλικιωμένες, και μάλιστα με διαφορετικό τρόπο για κάθε πλευρά. Η κοινωνική αντίληψη και πρόνοια επανασχεδιάζεται, η επιστημολογία αναδιαρθρώνεται, η γηριατρική ακολουθεί νέα μονοπάτια, στο βιβλίο όμως αυτό η Χλόη Κολύρη υποστηρίζει ότι χρειάζεται κάτι πολύ σημαντικότερο, κάτι που θα επηρεάσει το πεπρωμένο του είδους μας, εν μέσω όλων των άλλων οντοτήτων.
Πολλοί γέροι και γριές δείχνουν τον δρόμο σε αυτό το ταξίδι: Σπινόζα, Χέλντερλιν, Φρόυντ, Λακάν, Φέρεντσι, Ντε Μπoβουάρ, Λυς Ιριγκαρέ, Μπάτλερ, Xιροσίγκε, Μιχαήλ-Άγγελος, Άρεντ κ.ά. Γιατί οι τυχεροί γερνάνε…

9.70

Σάιμον Κρίτσλεϊ

Το ποδόσφαιρο έχει να κάνει µε πάρα πολλά πράγµατα. Τη µνήµη, την ιστορία, τον τόπο, την κοινωνική τάξη, το φύλο (κυρίως το αρσενικό, αλλά ολοένα και περισσότερο και το θηλυκό), την ταυτότητα, την οικογένεια, την κοινότητα, το έθνος. Κι ενώ είναι υπόθεση συλλογική, σοσιαλιστική σχεδόν στην ουσία της, ανθεί µέσα στην απληστία, στη διαφθορά, στον καπιταλισµό και στην απολυταρχία.

Ο φιλόσοφος Σάιµον Κρίτσλεϋ επιχειρεί να κατανοήσει όλα τα παραπάνω και να συγκροτήσει µια αισθητική, ακόµη και µία ποιητική του ποδοσφαίρου, να καταδείξει τι είναι όµορφο σ’ αυτό το όµορφο παιχνίδι. Και να περιγράψει το πώς, παρακολουθώντας έναν αγώνα ποδοσφαίρου, ανακαλύπτουµε µια πολύ ειδική διάσταση του χρόνου, πώς η µαγεία του αποτρέπει τη λήθη, πώς εµείς οι θεατές συµµετέχουµε στο παιχνίδι.

9.90

Ελληνική λογοτεχνία

Άλογα

Ορέστης Φιωτάκης

Ένας ανώνυµος εικοσάχρονος αφηγείται ή, ίσως, εξοµολογείται. Στο αποµονωµένο του χωριό τα πάντα έχουν απόκοσµη στασιµότητα, το µόνο που µεταβάλλεται είναι ο χρόνος. Στο πατρικό του σπίτι, όπου ζει µε τη γιαγιά και τη συναισθηµατικά νεκρή µητέρα του, επικρατεί µια ατµόσφαιρα πένθους από τότε που ήταν παιδί. Ευτυχώς, όµως, έχει τα «Άλογα», µια συµµορία νεαρών αγοριών που πολεµάνε την πλήξη σκίζοντας τους επαρχιακούς δρόµους µε τις µηχανές τους. Ευτυχώς έχει και τον καλύτερό του φίλο, τον αρχηγό των «Αλόγων», τον όµορφο, πλούσιο και ευγενικό Ν. Ο Ν., µανιώδης αναγνώστης ο ίδιος, του χαρίζει για τα γενέθλιά του ένα βιβλίο που τον κάνει να δει τον εαυτό του και τη ζωή µε άλλο βλέµµα, τη µέρα που αλλάζει ο κόσµος, την 11η Σεπτεµβρίου 2001. Η σχέση των δυο αγοριών είναι πιο περίπλοκη από όσο µπορούν να παραδεχτούν… Ένα µυθιστόρηµα για τα ασαφή όρια ανάµεσα στην αλήθεια και στο ψέµα, για τη σύγχυση και τις εντάσεις της νεότητας και την εξερεύνηση της σεξουαλικότητας στην ελληνική επαρχία των αρχών του αιώνα µας.

12.50

Στέφανος Ν. Γερουλάνος

Βραβείο Ralph Waldo Emerson 2025

Η καταγωγή της ανθρωπότητας μας απασχολεί σχεδόν εμμονικά εδώ και τριακόσια χρόνια περίπου. Στο βιβλίο αυτό ο καταξιωμένος ιστορικός Στέφανος Γερουλάνος δείχνει πώς οι ισχυρισμοί μας για τους πρώτους ανθρώπους όχι μόνο διαμόρφωσαν την πνευματική κουλτούρα της Δύσης, αλλά και τον σύγχρονο κόσμο.

Η ιδέα ότι υπήρχε ένα ανθρώπινο παρελθόν πριν από την καταγραμμένη ιστορία εμφανίζεται με τον Διαφωτισμό, όταν Ευρωπαίοι στοχαστές αρχίζουν να απορρίπτουν τις βασισμένες στη θρησκευτική πίστη αντιλήψεις και να υιοθετούν πιο εμπειρικές, θεωρητικά, απόψεις για την ανθρωπότητα και την ιστορία. Από τη «φυσική κατάσταση» και τις ρομαντικές αντιλήψεις για τους ευγενείς Γερμανούς βαρβάρους μέχρι τις θεωρίες για τους Νεάντερταλ και για έναν μητριαρχικό παράδεισο όπου την εξουσία ασκούσαν οι γυναίκες, ο Γερουλάνος παρουσιάζει την ποικιλία και την παραδοξότητα των ισχυρισμών που ενέπνευσαν πολλούς από τους μεγάλους στοχαστές του 18ου και του 19ου αιώνα, ανάμεσά τους τον Ζαν-Ζακ Ρουσσό, τον Κάρολο Δαρβίνο και τον Καρλ Μαρξ.

Οι απόψεις αυτές, όπως δείχνει ο Γερουλάνος, έγιναν κατά το μεγαλύτερο μέρος τους τα ιδεολογικά θεμέλια καταπιεστικών καθεστώτων και παγκόσμιων αυτοκρατοριών. Ο χαρακτηρισμός άλλων λαών ως άγριων επέτρεψε τη χωρίς ενοχές άσκηση βίας εναντίον τους. Οι αντιλήψεις για τους «Φονικούς Πιθήκους» που ήταν πρόγονοι στην εξέλιξή μας έκαναν τον πόλεμο να μοιάζει κάτι το φυσικό. Η εμφάνιση της σύγχρονης επιστήμης επιτάχυνε τον ιμπεριαλισμό της Δύσης.

Η εμμονή των ναζιστών με τη φυλή είχε τις ρίζες της σε αρχαιολογικούς ισχυρισμούς για τους προϊστορικούς Ινδογερμανούς. Η άποψη ότι οι Δυτικοί μπορούσαν να βομβαρδίζουν τους λαούς των αποικιών «μέχρι να επιστρέψουν στην Εποχή του Λίθου» κατέστη δυνατή όχι μόνο λόγω της πολεμικής τεχνολογίας, αλλά και λόγω της ανθρωπολογικής άποψης ότι ο πολιτισμός αναπτύχθηκε κατά στάδια.

Η Καταγωγή του ανθρώπου προτείνει μια αναγκαία, επίκαιρη και αποκαλυπτική ανάλυση του πώς η προσπάθεια να κατανοήσουμε την καταγωγή της ανθρωπότητας κατέληξε να γίνει υπηρέτρια πολέμων και αυτοκρατοριών, μια οπτική που θα αλλάξει για πάντα το πώς σκεφτόμαστε το απώτατο παρελθόν.

24.00

Εμίλ Ζολά

Ο Εμίλ Ζολά με τη φλογισμένη τοποθέτησή του απέναντι στην κρατική συνωμοσία που στήθηκε για να καταδικαστεί ένας αθώος, ο Εβραίος λοχαγός Άλφρεντ Ντρέυφους, προσδιόρισε άπαξ διά παντός το πρότυπο του αληθινού δημόσιου διανοουμένου. Είναι αυτός που, δίχως να του ζητηθεί, υψώνει τη φωνή του απέναντι στην εξουσία η οποία εγκληματεί – και αυτός που αδιαφορεί για το σκληρότατο τίμημα το οποίο θα πληρώσει. Είναι αυτός που βγαίνει μπροστά για να εναντιωθεί στο άδικο και να αναμετρηθεί με την πλειοψηφία – αυτός που δε λυγίζει στις απειλές, που δε σταματάει μέχρι να φτάσει στο τέλος. Είναι η ηθική συνείδηση μιας κοινωνίας.

Ατρόμητος και μόνος, ολόφωτος και ολοζώντανος, περισσότερα από 120 χρόνια μετά τον θάνατό του, παραμένει επίκαιρος να μας δείχνει τον πάντοτε δύσκολο μα πάντοτε ωραίο δρόμο.
Εκτός από το «Κατηγορώ…!», το βιβλίο περιλαμβάνει την απολογία του Ζολά ενώπιον του δικαστηρίου, όταν βρέθηκε κατηγορούμενος για συκοφαντική δυσφήμηση του Επιτελείου με αφορμή τη δημοσίευση του περιώνυμου αυτού άρθρου του, τον επικήδειο λόγο που εκφώνησε ο Ανατόλ Φρανς στην κηδεία του Ζολά, τον εγκωμιαστικό για τον Ζολά λόγο του Ζαν Ζορές στη Βουλή κατά τη συζήτηση για τη μεταφορά της σορού του συγγραφέα στο Πάνθεον, χρονολόγιο της Υπόθεσης Ντρέυφους, εισαγωγή της Μαίρης Καιρίδη και πρόλογο του Θανάση Τριαρίδη.

“Η εκδοτική σειρά “Για έναν νέο ανθρωπισμό” φιλοδοξεί να παρουσιάσει φιλοσοφικά και πολιτικά κείμενα, καθώς και μαρτυρίες και ντοκουμέντα με μοναδικό (αλλά κεντρικό) κοινό σημείο τους την πολιτισμική ή και ηθική αντιπρόταση στις κυρίαρχες κουλτούρες της βίας, της εκδίκησης, του μίσους και του τελετουργικού φόνου, που στα θεμελιακά πολιτισμικά αφηγήματα παρουσιάζονται ως «ιστορική νομοτέλεια». Σε μικρές και εύχρηστες εκδόσεις θα προσπαθήσουμε να εστιάσουμε σε ιστορίες και κείμενα ανθρώπων που με φλεγόμενο πνεύμα και διάπυρη καρδιά πάλεψαν να σχηματίσουν την αγάπη, την αλληλεγγύη και την ηθική αντίσταση απέναντι στην ολέθρια ανθρώπινη Ιστορία”.
Θανάσης Τριαρίδης

9.90

Ελληνική λογοτεχνία

Έτσι τελειώνει ο κόσμος

Λένα Διβάνη

Οι πρωταγωνιστές Ο Άλκης και ο Στράτος. Δύο αγόρια, το ένα από την κορυφή, το άλλο από τον πάτο. Συναντήθηκαν για πρώτη φορά στο Κολλέγιο Αθηνών. Ο φωτογενής γόνος δεξιάς πολιτικής δυναστείας κι ο γιος του αριστερού δασκάλου του χωριού. Ο ένας είχε όλα τα όπλα εκτός από το μυαλό του κι ο άλλος μόνον το μυαλό του. Μια παιδική φιλία που κατέληξε ανθρωποφαγία στον δρόμο για την εξουσία.

Οι συμπρωταγωνίστριες Τρεις νεαρές γυναίκες που προσπαθούν να βρουν τη θέση τους σ΄ αυτό το αρσενικό σύμπαν των μίντια και της πολιτικής. Και μια Eλληνίδα μάνα που για τον γιο της καταβροχθίζει τους πάντες – και τον γιο της.

Ο χρόνος Κατηφορικός. Από τον θρίαμβο του ΠΑΣΟΚ μέχρι την ταπείνωση της οικονομικής κρίσης. Ο χρόνος που εκκόλαψε τα αυγά των «τεράτων» που πρωταγωνιστούν.

Το είδος Μυθιστόρημα για τον πολιτικο-κοινωνικο-οικονομικο-αισθηματικό ξεπεσμό μας. Όλα πατρίδα μας, κι αυτά κι εκείνα, και τ’ άλλα που ’χουμε μες στην καρδιά που σταδιακά γίνεται άκαρδη. Λειτουργεί και ως οδηγός για ανερχόμενους ακροδεξιούς ηγέτες.

Soundtrack Ένα παιδικό τραγουδάκι: «Να δούμε ποιος, ποιος, ποιος θα φαγωθεί;». Εσείς ποιος λέτε ότι θα φαγωθεί;

22.00

Ντάνιελ Μέντελσον

“Η άλλοτε δυσχερής, άλλοτε γόνιμη συνάντηση ανάμεσα στον αρχαίο και στον σύγχρονο κόσμο αποτελεί, από πολλές απόψεις, τη βασική θεματική που συνδέει τα είκοσι τέσσερα δοκίμια της συλλογής αυτής, που με μεγάλη χαρά παρουσιάζω για πρώτη φορά στο αναγνωστικό κοινό της Ελλάδας, μιας χώρας της οποίας η κουλτούρα, τόσο η αρχαία όσο και η σύγχρονη, διαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό το πώς γράφω και το πώς ζω. Ορισμένα από τα κείμενα του βιβλίου είναι, αναπόφευκτα, αφιερωμένα στον πολιτισμό της κλασικής Ελλάδας […] Πολλά όμως από τα «κλασικά» δοκίμια του βιβλίου εξετάζουν τους τρόπους με τους οποίους το παρόν, και ιδίως η αμερικανική ποπ κουλτούρα, αναμετράται, άλλοτε επιτυχώς, άλλοτε όχι, με την ελληνική κληρονομιά […] Σε άλλα «κλασικά» δοκίμια μελετώ το πώς ορισμένα κεντρικά θέματα των ελληνικών μύθων εξακολουθούν να διαμορφώνουν με τρόπους απροσδόκητους τη μαζική εμπειρία, από την εμμονή μας με τη δολοφονία του Κέννεντυ έως την άρνησή μας να ταφεί η σορός του βομβιστή της Βοστόνης. Αλλά ακόμα και πολλά από τα δοκίμια που δεν είναι εμφανώς «ελληνικά» προδίδουν, ενδεχομένως, μια ισόβια πνευματική ενασχόληση με την αρχαιοελληνική κουλτούρα και λογοτεχνία και την επιρροή τους επάνω μου”. Από τον πρόλογο του συγγραφέα.

19.70